La Inmensidad
Imaginé poder tener el universo en un cajón
Quitarle la piel al ego que arrastro
Iluminar el cosmos
Nubes que antes parecían siempre negras
Ahora son caleidoscopios en el centro de un volcán
Hazme creer (hazme creer) que se puede vivir
Bajo tus normas sin sentir
Que no va a salir bien
No va a salir bien
No va a salir bien
Lástima de astillas en los dedos
De nudos marineros
Que no me dejan ir
Todos somos víctimas del miedo
Del vértigo a la inmensidad de la existencia
Busco esperanza en mis semejantes
Reconocerme entre los charcos
Oigo vibrar a la mar
En las noches tristes
Cuando se calla el viento
Morir siendo un vagabundo en parís como oscar wilde
Y salvar en olympia como edith
Quiero quemar la culpa y gritar
Non, je ne regrette rien
No va a salir bien
No va a salir bien
No va a salir bien
Lástima de astillas en los dedos
De nudos marineros
Que no me dejan ir
Todos somos víctimas del miedo
Del vértigo a la inmensidad de la existencia
Con los pies colgando del abismo
Buscadores de sí mismos
Necesitan descansar
Siguen haciendo girar la rueda
Mientras creen que sólo juegan
Necesitan la verdad
Necesitan la verdad
Necesitan la verdad
Lástima de astillas en los dedos
De nudos marineros
Del vértigo a la inmensidad
De Onmetelijkheid
Ik stelde me voor het universum in een doos te hebben
De huid van mijn ego te trekken dat ik meesleep
Het heelal verlichten
Wolken die eerst altijd zwart leken
Zijn nu caleidoscopen in het midden van een vulkaan
Laat me geloven (laat me geloven) dat je kunt leven
Onder jouw regels zonder te voelen
Dat het niet goed gaat komen
Het gaat niet goed komen
Het gaat niet goed komen
Jammer van de splinters in mijn vingers
Van zeemansknopen
Die me niet laten gaan
We zijn allemaal slachtoffers van angst
Van de duizelingwekkende onmetelijkheid van het bestaan
Ik zoek hoop bij mijn medemensen
Mezelf herkennen tussen de plassen
Ik hoor de zee trillen
In de treurige nachten
Wanneer de wind zwijgt
Sterven als een zwerver in Parijs zoals Oscar Wilde
En redden in Olympia zoals Edith
Ik wil de schuld verbranden en schreeuwen
Non, je ne regrette rien
Het gaat niet goed komen
Het gaat niet goed komen
Het gaat niet goed komen
Jammer van de splinters in mijn vingers
Van zeemansknopen
Die me niet laten gaan
We zijn allemaal slachtoffers van angst
Van de duizelingwekkende onmetelijkheid van het bestaan
Met de voeten bungelend boven de afgrond
Zoekers naar zichzelf
Hebben rust nodig
Ze blijven het wiel draaien
Terwijl ze denken dat ze alleen maar spelen
Ze hebben de waarheid nodig
Ze hebben de waarheid nodig
Ze hebben de waarheid nodig
Jammer van de splinters in mijn vingers
Van zeemansknopen
Van de duizelingwekkende onmetelijkheid