395px

Zoete Dwaasheid

La Oreja de Van Gogh

Dulce Locura

Vendo el inventario de recuerdos
De la historia más bonita que en la vida escuché
Vendo el guión de la película más triste
Y la más bella que en la vida pude ver

Vendo los acordes, la brillante melodía
Y la letra que en la vida compondré
Vendo hasta el cartel donde se anuncia
El estreno del momento que en la vida viviré

Entiendo que te fueras
Y ahora pago mi condena
Pero no me pidas
Que quiera vivir

Sin tu luna
Sin tu sol, sin tu dulce locura
Me vuelvo pequeña y menuda
La noche te sueña y se burla
Te intento abrazar y te esfumas

Vendo una cámara gastada
Que captaba la mirada que en la vida grabaré
Vendo dos entradas caducadas
Que eran de segunda fila que en la vida romperé

Vendo dos butacas reservadas hace siglos
Y ahora caigo que en la vida me senté
Vendo hasta el cartel donde se anuncia
El estreno del momento que en la vida viviré

Entiendo que te fueras
Y ahora pago mi condena
Pero no me pidas
Que quiera vivir

Sin tu luna
Sin tu sol, sin tu dulce locura
Me vuelvo pequeña y menuda
La noche te sueña y se burla
Te intento abrazar

Sin tu luna
Sin tu sol, sin tu dulce locura
Llorando como un día de lluvia
Mi alma despega y te busca
En un viaje del que no vuelve nunca

Subiré cada noche a buscar
A tu luna en mi tejado
El recuerdo de un abrazo
Que aún me hace tiritar

Sin tu luna
Sin tu sol, sin tu dulce locura
Me vuelvo pequeña y menuda
La noche te sueña y se burla
Te intento abrazar

Sin tu luna
Sin tu sol, sin tu dulce locura
Llorando como un día de lluvia
Mi alma despega y te busca
En un viaje del que nunca volverá

Zoete Dwaasheid

Ik verkoop de voorraad van herinneringen
Van het mooiste verhaal dat ik ooit hoorde
Ik verkoop het script van de treurigste film
En de mooiste die ik in mijn leven zag

Ik verkoop de akkoorden, de schitterende melodie
En de tekst die ik in mijn leven zal schrijven
Ik verkoop zelfs het bord dat aankondigt
De première van het moment dat ik in mijn leven zal beleven

Ik begrijp dat je weg bent gegaan
En nu betaal ik mijn straf
Maar vraag me niet
Om te willen leven

Zonder jouw maan
Zonder jouw zon, zonder jouw zoete dwaasheid
Word ik klein en tenger
De nacht droomt van je en spot met me
Ik probeer je te omarmen en je vervaagt

Ik verkoop een versleten camera
Die de blik vastlegde die ik in mijn leven zal opnemen
Ik verkoop twee verlopen tickets
Die van de tweede rij waren die ik in mijn leven zal breken

Ik verkoop twee gereserveerde stoelen van eeuwen geleden
En nu besef ik dat ik in mijn leven heb gezeten
Ik verkoop zelfs het bord dat aankondigt
De première van het moment dat ik in mijn leven zal beleven

Ik begrijp dat je weg bent gegaan
En nu betaal ik mijn straf
Maar vraag me niet
Om te willen leven

Zonder jouw maan
Zonder jouw zon, zonder jouw zoete dwaasheid
Word ik klein en tenger
De nacht droomt van je en spot met me
Ik probeer je te omarmen

Zonder jouw maan
Zonder jouw zon, zonder jouw zoete dwaasheid
Huilend als op een regenachtige dag
Stijgt mijn ziel op en zoekt je
In een reis waar je nooit meer terugkomt

Ik zal elke nacht omhoog klimmen om te zoeken
Naar jouw maan op mijn dak
De herinnering aan een omhelzing
Die me nog steeds doet rillen

Zonder jouw maan
Zonder jouw zon, zonder jouw zoete dwaasheid
Word ik klein en tenger
De nacht droomt van je en spot met me
Ik probeer je te omarmen

Zonder jouw maan
Zonder jouw zon, zonder jouw zoete dwaasheid
Huilend als op een regenachtige dag
Stijgt mijn ziel op en zoekt je
In een reis waar je nooit meer terugkomt

Escrita por: Amaia Montero / Xabi San Martín