395px

Zomer

La Oreja de Van Gogh

Verano

Tirada en el sofá frente al ventilador
Verano veinte dieciséis
El aire viene y va
Pero siempre me trae tu voz

Lancé mi vida al mar
Cuando todo acabó
Y lo único que no se hundió
Fue mi colección de recortes mirándonos

Quiero tocar tu puerta
Aunque nadie lo entienda
Volver a estar tan cerca
De ti

Déjame pasar la noche
Deja que me quede aquí
Que hoy es nuestro aniversario
Y no tengo a dónde ir

Vamos a tocar el cielo
Como la primera vez
Celebremos esta noche
Y te prometo no volver

He roto mi manual
Sobre cómo olvidar
Y todo me recuerda a ti
Las lágrimas se van
Pero duele al respirar

Perdida en la canción de la chica de ayer
Así me siento yo sin ti
Es tarde ya lo sé
Pero quiero volverte a ver

Quiero tocar tu puerta
Aunque nadie lo entienda
Volver a estar tan cerca
De ti

Déjame pasar la noche
Deja que me quede aquí
Que hoy es nuestro aniversario
Y no tengo a dónde ir

Vamos a tocar el cielo
Como la primera vez
Celebremos esta noche
Y te prometo que yo
Vengo con una maleta
Llena de vivir sin ti
Pero nada en este viaje
Me ha hecho nunca ser feliz

Y es que llego tarde como siempre
Tarde siempre para mí
Que esta noche tengo frío
Y no sé dónde dormir

Tirada en el sofá frente al ventilador
Verano veinte dieciséis
El aire viene y va
Pero siempre me trae tu voz

Zomer

Liggend op de bank voor de ventilator
Zomer twee duizend zestien
De lucht komt en gaat
Maar brengt altijd jouw stem terug

Ik gooide mijn leven in de zee
Toen alles voorbij was
En het enige dat niet zonk
Was mijn verzameling knipsels die naar ons keken

Ik wil op je deur kloppen
Ook al begrijpt niemand het
Weer zo dichtbij zijn
Bij jou

Laat me de nacht doorbrengen
Laat me hier blijven
Want vandaag is onze verjaardag
En ik heb nergens om heen te gaan

Laten we de hemel aanraken
Zoals de eerste keer
Laten we deze nacht vieren
En ik beloof je niet terug te komen

Ik heb mijn handleiding gebroken
Over hoe te vergeten
En alles herinnert me aan jou
De tranen gaan weg
Maar het doet pijn om te ademen

Verdwaald in het lied van het meisje van gisteren
Zo voel ik me zonder jou
Het is al laat, dat weet ik
Maar ik wil je weer zien

Ik wil op je deur kloppen
Ook al begrijpt niemand het
Weer zo dichtbij zijn
Bij jou

Laat me de nacht doorbrengen
Laat me hier blijven
Want vandaag is onze verjaardag
En ik heb nergens om heen te gaan

Laten we de hemel aanraken
Zoals de eerste keer
Laten we deze nacht vieren
En ik beloof je dat ik
Kom met een koffer
Vol met leven zonder jou
Maar niets op deze reis
Heeft me ooit gelukkig gemaakt

En ik kom altijd te laat zoals altijd
Altijd te laat voor mij
Want deze nacht heb ik het koud
En ik weet niet waar te slapen

Liggend op de bank voor de ventilator
Zomer twee duizend zestien
De lucht komt en gaat
Maar brengt altijd jouw stem terug

Escrita por: Pablo Benegas / Xabi San Martín