El Circo De La Pena
Entre montañas avanza
La feria ambulante que grita y que canta
Alegre de cara al mundo
Y en bambalinas las lágrimas saltan
Entre las sombras del público, un muerto
Que pide a gritos un aire más fresco
Le hemos traído un invento
Vinimos en una alfombra así que súbete
Súbete desde aquí se ve la sangre
Y los ojos del miedo en las pateras
Y el discurso del Papa contra el hambre
Y el Edén que amuralla sus fronteras
Súbete, desde aquí se ve un enjambre
De ministros, alcaldes y banderas
Tenemos una alfombra que vuelva
Y va matándonos de pena
Y el trapecista gritó: ¿Cómo me lanzo al amor?
Y la pintora gritó: ¿Quién me ha robado el color?
Todo mi circo lloró mordido por el dolor
Atrás quedará el guion del hombre que hizo del dinero
Su papel, su condena y su Dios
Y ahora no queda Luna llena que transforme a este lobo
Perdido, que habla entre suspiros
Que perdió de vista a su enemigo
Atrás quedará
Súbete, desde aquí se ve la sangre
Y los ojos del miedo en las pateras
Y el discurso del Papa contra el hambre
Y el edén que amuralla sus fronteras
Súbete, desde aquí se ve un enjambre
De ministros alcaldes y banderas
Tenemos una alfombra que vuelva
Y va matándonos de pena
Y el trapecista gritó: ¿Cómo me lanzo al amor?
Y la pintora gritó: ¿Quién me ha robado el color?
Todo mi circo lloró mordido por el dolor
En este circo hay niños estrellas
Muertos a tiros y ahogados en favelas
Het Circus Van Verdriet
Tussen bergen trekt
De rondreizende kermis die schreeuwt en zingt
Vrolijk de wereld tegemoet
En achter de schermen springen de tranen
Tussen de schaduwen van het publiek, een dode
Die schreeuwt om wat frisse lucht
We hebben een uitvinding meegebracht
We kwamen op een tapijt, dus stap in
Stap in, vanaf hier zie je het bloed
En de ogen van de angst in de bootjes
En de toespraak van de paus tegen de honger
En het Eden dat zijn grenzen versterkt
Stap in, vanaf hier zie je een zwerm
Van ministers, burgemeesters en vlaggen
We hebben een tapijt dat terugkomt
En ons langzaam doodt van verdriet
En de trapezist schreeuwde: Hoe spring ik in de liefde?
En de schilderes schreeuwde: Wie heeft mijn kleur gestolen?
Heel mijn circus huilde, gebeten door de pijn
Achterblijft het script van de man die van geld
Zijn rol, zijn verdoemenis en zijn God maakte
En nu is er geen volle maan meer die deze wolf
Verandert, verloren, die tussen zuchten spreekt
Die zijn vijand uit het oog verloor
Achterblijft
Stap in, vanaf hier zie je het bloed
En de ogen van de angst in de bootjes
En de toespraak van de paus tegen de honger
En het Eden dat zijn grenzen versterkt
Stap in, vanaf hier zie je een zwerm
Van ministers, burgemeesters en vlaggen
We hebben een tapijt dat terugkomt
En ons langzaam doodt van verdriet
En de trapezist schreeuwde: Hoe spring ik in de liefde?
En de schilderes schreeuwde: Wie heeft mijn kleur gestolen?
Heel mijn circus huilde, gebeten door de pijn
In dit circus zijn er sterrenkinderen
Doodgeschoten en verdronken in favelas