El Tren Huracán
Si, na-na-na-na, eh-oh
Si, na-na-na-na, eh-oh
Vivió en un tren y lo llamó "El Huracán"
Podía viajar sin tener que viajar
Y, cada día, marcaba su diario de sueños con él
Vivió en un tren y lo llamó "El Huracán"
Podía viajar sin tener que viajar
Y, cada día, marcaba su diario de sueños con él
Quiso tener, sin tener que pagar
Comió y bebió, siempre, de un manantial
Tan dulce como los besos esos que soñaba él
Con cien cañones de plata vivió de maravilla
Murió en el barro de la sociedad
Tenía en el bolsillo una colilla
Que la vida es un cigarro que no se debe apagar, yeh
No hay sitio, aquí, para ese tal Huracán
Que deja rastros de asfalto y de barras de bar
Y de colegas de brega que galopaban con él
Con cien cañones de plata vivió de maravilla
Murió en el barro de la sociedad
Tenía en el bolsillo una colilla
Que la vida es un cigarro que no se debe apagar
Con cien cañones de plata vivió de maravilla
Murió en el barro de la sociedad
Tenía en el bolsillo una colilla
Que la vida es un cigarro que no se debe apagar
Tuvo sus reinas, sus noches, sus juegos de amar
Y, en el reflejo de un coche, lo hacía real
Que olía como el dolor, decía la gente de él
Como el dolor de las flores que duermen con el Huracán
De Orkaan Trein
Ja, na-na-na-na, eh-oh
Ja, na-na-na-na, eh-oh
Hij leefde in een trein en noemde het "De Orkaan"
Kon reizen zonder echt te reizen
En elke dag markeerde hij zijn droomdagboek met hem
Hij leefde in een trein en noemde het "De Orkaan"
Kon reizen zonder echt te reizen
En elke dag markeerde hij zijn droomdagboek met hem
Hij wilde hebben, zonder te hoeven betalen
At en dronk altijd uit een bron
Zo zoet als de kussen die hij droomde
Met honderd zilveren kanonnen leefde hij geweldig
Stierf in de modder van de samenleving
Had in zijn zak een peuk
Dat het leven een sigaret is die je niet moet doven, ja
Er is hier geen plek voor die Hurkaan
Die sporen van asfalt en kroegen achterlaat
En voor strijdmakkers die met hem galoppeerden
Met honderd zilveren kanonnen leefde hij geweldig
Stierf in de modder van de samenleving
Had in zijn zak een peuk
Dat het leven een sigaret is die je niet moet doven
Met honderd zilveren kanonnen leefde hij geweldig
Stierf in de modder van de samenleving
Had in zijn zak een peuk
Dat het leven een sigaret is die je niet moet doven
Hij had zijn koninginnen, zijn nachten, zijn spelletjes van de liefde
En in de reflectie van een auto maakte hij het echt
Dat rookte als de pijn, zeiden de mensen over hem
Als de pijn van de bloemen die slapen met de Orkaan