Como Pudo Entrar En Mi?
Hay un intruso dentro mío
Que se queja y tiene frío
Que ya no puede escribir
Que miente cuando quiero decir la verdad
Y dice la verdad cuando quiero mentir
Ya no se toma nada en serio, la verdad que es un misterio
Cómo pudo entrar en mí
A cada paso que da le falta espontaneidad
No se tiene confianza, dice todo que sí
Y cuando juega a la pelota, no se anima a gambetear, juega para
La tribuna, no juega para ganar
Los granos son un tema menor
Pero muestran también el grado de dejadez
Y ni hablar de los proyectos, ya no tiene
Se jacta de hacer deporte, todo el día tocandose
Este intruso come que da miedo
Y duerme hasta el mediodía
no sé más que hacer con él
Con su pereza, su lujuria, su codicia
Y los cuatro pecados capitales que le metíó Lucifer
Si se cruzan con su mirada, dejenlo en su caminar
Pasada la sudestada él se va a comunicar
Que la culpa no les carcoma los huesos
Ya va a haber tiempo para las risas, los abrazos y los besos
Dejenlo en su mundo, un mundo muy poco profundo
Donde no se ríe, donde no se llora
Donde no se vive a pleno, ni el presente ni el ahora
Lo único que me enferma es saber
Que en la perra vida jamás me voy a deshacer de él
Siempre adentro mío
Fiel a su promesa de quemarme la cabeza
Para que yo sea infeliz
Me enferma comprender que forma parte de mí
Hoe Kon Hij In Mij Binnenkomen?
Er is een indringer in mij
Die zich beklaagt en het koud heeft
Die niet meer kan schrijven
Die liegt als ik de waarheid wil zeggen
En de waarheid zegt als ik wil liegen
Hij neemt niets meer serieus, het is echt een mysterie
Hoe kon hij in mij binnenkomen?
Bij elke stap mist hij spontaniteit
Hij heeft geen vertrouwen, zegt overal ja op
En als hij met de bal speelt, durft hij niet te dribbelen, speelt voor
Het publiek, niet om te winnen
De puistjes zijn een klein probleem
Maar tonen ook het niveau van verwaarlozing
En niet te spreken over de plannen, die heeft hij niet meer
Hij pocht dat hij sport, de hele dag aan zichzelf zitten
Deze indringer eet dat het eng is
En slaapt tot de middag
Ik weet niet meer wat ik met hem moet doen
Met zijn luiheid, zijn lust, zijn hebzucht
En de vier hoofdzonden die Lucifer in hem heeft gestopt
Als je zijn blik kruist, laat hem dan maar gaan
Na de storm zal hij communiceren
Dat de schuld je botten niet moet verteren
Er komt nog tijd voor lachen, knuffels en kussen
Laat hem in zijn wereld, een wereld die heel oppervlakkig is
Waar niet gelachen wordt, waar niet gehuild wordt
Waar niet voluit geleefd wordt, noch het heden noch het nu
Het enige wat me ziek maakt is weten
Dat ik in mijn verdomde leven nooit van hem af zal komen
Altijd in mij
Trouw aan zijn belofte om mijn hoofd te verhitten
Zodat ik ongelukkig ben
Het maakt me ziek te begrijpen dat hij deel van mij is