Osíris
Pasan las horas, rozando la locura
Preso de mi poesía
Mucho altibajo, poca llanura
Soy ladrón y policía
Caen las gotas, sin previo aviso
Viniendo del más allá
De un inconsciente, ya inmanejable
Que no me deja vivir en paz
De a poco oxidan, esta armadura
Difícil de abandonar
Tengo una cita conmigo
Que no me animo a afrontar
Estoy tan lejos de mi
Que no alcanzo a ver mi esencia
Pobre de vos, hoja en llamas
Te descargo mi impaciencia
En el juicio de los muertos frente a Osiris
Mi corazón rompería la balanza
Y, sin embargo, no consigo darme cuenta
Qué fantasma dará a luz mi desconfianza
Pero prometo, a más nadie que a mí mismo
Triunfar de nuevo en este juego apasionado
Y el día que ya no le tema a los abismos
Agradecer a quien estuvo siempre al lado
No quiero cantar victoria
Por describir lo que siento
En mi estado, tras la gloria
Y en un terrible momento
Y a vos canción, de ira y esperanza
Prometo no abandonarte
Yo también tengo un nudo en la panza
Por no poder liberarte
Pero, pero al menos por ahora
Tu lugar es un cajón
Porque es falta de respeto, cantarte sin emoción
Y este intruso que hay en mí, no te merece cantar
Te merece alguien más grande
Capaz de inmortalizarte
En el juicio de los muertos frente a Osiris
Osíris
De uren verstrijken, de waanzin nabij
Vast in mijn poëzie
Veel hoogtes en laagtes, weinig vlakke grond
Ik ben dief en politie
Druppels vallen, zonder waarschuwing
Komend uit het hiernamaals
Van een onbewuste, al onhandelbaar
Die me geen rust laat in mijn bestaan
Langzaam roest deze wapenrusting
Moelijk om achter te laten
Ik heb een afspraak met mezelf
Die ik niet durf aan te gaan
Ik ben zo ver van mezelf
Dat ik mijn essentie niet zie
Arm jij, blad in vlammen
Ik stort mijn ongeduld op je af
In het oordeel van de doden voor Osiris
Zou mijn hart de balans breken
En toch, besef ik niet
Welke geest mijn wantrouwen zal baren
Maar ik beloof, aan niemand anders dan mezelf
Opnieuw te zegevieren in dit gepassioneerde spel
En de dag dat ik niet meer bang ben voor de afgrond
Zal ik degene bedanken die altijd aan mijn zijde stond
Ik wil geen overwinning zingen
Door te beschrijven wat ik voel
In mijn staat, na de glorie
En in een vreselijk moment
En jij, lied van woede en hoop
Ik beloof je niet te verlaten
Ik heb ook een knoop in mijn buik
Omdat ik je niet kan bevrijden
Maar, maar tenminste voor nu
Is jouw plek een lade
Want het is een gebrek aan respect, je te zingen zonder emotie
En deze indringer in mij, verdient het niet om te zingen
Je verdient iemand groters
In staat om je te vereeuwigen
In het oordeel van de doden voor Osiris