Hasta Acá Nos Ayudó Dios!
En carnavales de señales no verbales fue
Descubriendo el lenguaje
El inconsciente en busca de alguien
Que lo pueda ver a través del follaje
Interpreto modestos gestos
Que, en sí mismo, vio y comprendió el mensaje
Vacuna para incongruentes, se paró y gritó
¡Bendito aprendizaje!
Y, de pronto, sintió
Que se le inflaba el pecho
Vertiginosa sensación
Entre ilusiones y comparaciones
Enjuició toda una vida entera
Y, hoy, ve como un juicio
Que antes servía, hoy no sirvió
Ayer sí, hoy cualquiera
¿Pero ahora como se hace?
¿Cómo saco esto de acá?
¿Cómo empiezo de nuevo?
¿Cómo perdono? ¿Cómo me perdono a mí además?
¿Cómo disfruto el juego?
Y, de pronto, sintió un nudo en la garganta
Y, sin embargo, disfrutó
Él le llamó aceptación a ese llanto sin consuelo
Y, desde ahí, transformó la rigidez
Del miedo cruel y paralizador
En impulso motor
Fue en busca de su esencia una y mil veces
Y encontró que esta siempre mutaba
De forma, espacios, tiempos, todo acorde a la emoción
Del momento en que estaba
Focalizo tanto en ahora que temió perder
Completa la memoria
Fue entonces que se hizo conciencia
Y creyó comprender mi esencia, no es mi historia, no
Y, de pronto, sintió muy livianos los hombros
Y, rumbo al cielo, se cayó
Él le llamó plenitud a esa risa a carcajadas
Y, desde ahí, la virtud de vivir libre o nada
Creció como un alud
Eligió ver la luz
Él le llamó aceptación a ese llanto sin consuelo
Y, desde ahí, transformó la rigidez
Del miedo cruel y paralizador
En impulso motor
Él le llamó plenitud a esa risa a carcajadas
Y, desde ahí, la virtud de vivir libre o nada
Creció
Tot Hier Heeft God Ons Geholpen!
In de carnaval van non-verbale signalen was het
De taal aan het ontdekken
Het onbewuste op zoek naar iemand
Die het kan zien door het loof heen
Ik interpreteer bescheiden gebaren
Die, in zichzelf, het bericht zag en begreep
Vaccin voor incongruenten, hij stopte en schreeuwde
Gezegend leren!
En, plotseling, voelde hij
Dat zijn borst zich vulde
Een duizelingwekkend gevoel
Tussen illusies en vergelijkingen
Beoordeelde hij een heel leven
En, vandaag, ziet hij als een oordeel
Dat vroeger hielp, nu niet meer
Gisteren wel, vandaag is iedereen
Maar hoe doe ik dat nu?
Hoe krijg ik dit hier weg?
Hoe begin ik opnieuw?
Hoe vergeef ik? Hoe vergeef ik mezelf bovendien?
Hoe geniet ik van het spel?
En, plotseling, voelde hij een knoop in zijn keel
En, toch, genoot hij
Hij noemde dat aanvaarding, die troosteloze huilbui
En, vanaf daar, transformeerde hij de stijfheid
Van de wrede en verlammende angst
In een motorische impuls
Hij ging op zoek naar zijn essentie keer op keer
En ontdekte dat deze altijd veranderde
In vorm, ruimte, tijd, alles in overeenstemming met de emotie
Van het moment waarin hij was
Hij focuste zo veel op nu dat hij bang was te verliezen
Compleet het geheugen
Het was toen dat hij bewustzijn kreeg
En geloofde te begrijpen, mijn essentie is niet mijn verhaal, nee
En, plotseling, voelde hij zijn schouders heel licht
En, richting de hemel, viel hij
Hij noemde dat volheid, die schaterlach
En, vanaf daar, de deugd om vrij of niets te leven
Groeiend als een lawine
Kies om het licht te zien
Hij noemde dat aanvaarding, die troosteloze huilbui
En, vanaf daar, transformeerde hij de stijfheid
Van de wrede en verlammende angst
In een motorische impuls
Hij noemde dat volheid, die schaterlach
En, vanaf daar, de deugd om vrij of niets te leven
Groeiend.