La Doctora II
Ya no me encuentro preguntando sobre amor
Por fin, no hay nada que pretenda no saber
Entiendo que no hay relación
Entre amar y envejecer
Ya no me encuentro preguntando cómo dar
Por fin, comparto por el miedo de perder
El milagro de tus caricias
Llegando el amanecer
Ya no me encuentro contestando un: Yo qué sé
Por fin, entiendo que en tus redes yo caí
Ya no me encuentro preguntándome por qué
Por fin, entiendo de una vez el: Porque sí
Porque te vi, te dejé entrar
Cerré la puerta y te elegí
Porque esos dos faroles pueden hacer
Que, si estoy fané, las pequeñas cosas
Se bañen del brillo de esa ternura
Que transmitís cuando me mirás
Hoy puedo entender que te gusta el té
Que odias el café, que no querés rosas
Que a pesar del vértigo, no hay altura
Que impida que me saque el disfraz
Tirando a matar, dándonos changüí
Puro razonar, puro frenesí
Siempre fue así nuestra historia
Que funcione o no, que esté bien o mal
Vivirlo con vos, para mí es la gloria
Sin escatimar, sin darnos de más
Sin acelerar, sin tirar pa' atrás
Siempre fue así nuestro asunto
Le falta de acá, le sobra de allá
Retocándolo, pero siempre juntos
Ya no le temo a ese cagón que habita en mí
Ni a sus ataques tontos de furia precoz
Distingo excusa y resultado
Y hoy elijo estar con vos
Ya no me encuentro figurando en el veraz
Por fin, no debo más que lo que va a venir
Pago los precios de tenerte
Darte amor y ser feliz
Ya no me encuentro contestando un: Yo qué sé
Por fin, entiendo que en tus redes yo caí
Ya no me encuentro preguntándome por qué
Por fin, entiendo de una vez el: Porque sí
Porque te vi, te dejé entrar
Cerré la puerta y te elegí
Porque me es imposible de imaginar
Agonía más cruel, más aterradora
Que mi canto y tu danza alejándose
Uno arriba del tren y otro en la estación
En los momentos en que quiero escapar
De mi propia piel, vos sos mi doctora
Con mi panza y tu panza rozándose
No hay poeta que no haga una canción
Tirando a matar, dándonos changüí
Puro razonar, puro frenesí
Siempre fue así nuestra historia
Que funcione o no, que esté bien o mal
Vivirlo con vos para mí es la gloria
Sin escatimar, sin darnos de más
Sin acelerar, sin tirar pa' atrás
Siempre fue así nuestro asunto
Le falta de acá, le sobra de allá
Retocándolo, pero siempre juntos
Siempre juntos
Siempre juntos
De Dokter II
Ik vraag me niet meer af over de liefde
Eindelijk, er is niets dat ik niet wil weten
Ik begrijp dat er geen relatie is
Tussen houden van en ouder worden
Ik vraag me niet meer af hoe ik moet geven
Eindelijk deel ik uit uit angst om te verliezen
De wonderen van jouw aanrakingen
Bij het aanbreken van de dag
Ik antwoord niet meer met: Wat weet ik
Eindelijk begrijp ik dat ik in jouw netten ben gevallen
Ik vraag me niet meer af waarom
Eindelijk begrijp ik het eens: Gewoon omdat
Omdat ik je zag, liet ik je binnen
Ik sloot de deur en koos jou
Omdat die twee lantaarns kunnen maken
Dat, als ik moe ben, de kleine dingen
Zich baden in de glans van die tederheid
Die je uitstraalt als je naar me kijkt
Vandaag kan ik begrijpen dat je van thee houdt
Dat je koffie haat, dat je geen rozen wilt
Dat ondanks de duizeling, er geen hoogte is
Die me kan weerhouden om mijn masker af te doen
Tegen de klap, ons een kans gevend
Puur redeneren, pure razernij
Zo was ons verhaal altijd
Of het nu werkt of niet, of het goed of slecht is
Het met jou leven, voor mij is het de glorie
Zonder te sparen, zonder te veel te geven
Zonder te haasten, zonder terug te trekken
Zo was onze zaak altijd
Het mist hier, het is daar te veel
Het retoucheren, maar altijd samen
Ik ben niet meer bang voor die lafaard die in mij woont
Of voor zijn domme aanvallen van vroege woede
Ik onderscheid excuus en resultaat
En vandaag kies ik ervoor om bij jou te zijn
Ik figuur niet meer in de waarheid
Eindelijk, ik moet niet meer dan wat komen gaat
Ik betaal de prijs om jou te hebben
Jou liefde geven en gelukkig zijn
Ik antwoord niet meer met: Wat weet ik
Eindelijk begrijp ik dat ik in jouw netten ben gevallen
Ik vraag me niet meer af waarom
Eindelijk begrijp ik het eens: Gewoon omdat
Omdat ik je zag, liet ik je binnen
Ik sloot de deur en koos jou
Omdat het voor mij onmogelijk is om me voor te stellen
Een wrede, angstaanjagende dood
Dan mijn zang en jouw dans die zich verwijderen
De één bovenop de trein en de ander op het station
In de momenten dat ik wil ontsnappen
Uit mijn eigen huid, jij bent mijn dokter
Met mijn buik en jouw buik die elkaar raken
Er is geen dichter die geen lied maakt
Tegen de klap, ons een kans gevend
Puur redeneren, pure razernij
Zo was ons verhaal altijd
Of het nu werkt of niet, of het goed of slecht is
Het met jou leven, voor mij is het de glorie
Zonder te sparen, zonder te veel te geven
Zonder te haasten, zonder terug te trekken
Zo was onze zaak altijd
Het mist hier, het is daar te veel
Het retoucheren, maar altijd samen
Altijd samen
Altijd samen
Escrita por: Piti Fernandez