Favola
E raccontano che lui si trasformò
In albero e che fu
Per scelta sua che si fermò
E stava lì a guardare
La terra partorire fiori nuovi
Così fu nido per conigli e colibrì
Il vento gl'insegnò i sapori di
Di resina e di miele selvatico
E pioggia lo bagnò
La mia felicità - diceva dentro se stesso -
Ecco... Ecco... L'ho trovata ora che
Ora che sto bene
E che ho tutto il tempo per me
Non ho più bisogno di nessuno
Quanto smarrimento d'improvviso dentro sé
Quello che solo un uomo senza donna sa che cos'è
E allungò i suoi rami
Per toccarla
Capì che la felicità non è mai la metà
Di un infinito
Ora era insieme luna e sole
Sasso e nuvola
Era insieme riso e pianto
O soltanto
Era un uono che cominciava a vivere
Ora era il canto che riempiva
La sua grande immensa solitudine
Era quella parte vera
Che ogni favola d'amore
Racchiude in sé
Per poterci credere
Fabel
En ze vertellen dat hij zich transformeerde
In een boom en dat hij
Uit eigen keuze bleef staan
En daar zat hij te kijken
De aarde bracht nieuwe bloemen voort
Zo werd hij een nest voor konijnen en kolibries
De wind leerde hem de smaken van
Hars en wilde honing
En de regen maakte hem nat
Mijn geluk - zei hij tegen zichzelf -
Kijk... Kijk... Ik heb het gevonden nu dat
Nu dat ik me goed voel
En dat ik alle tijd voor mezelf heb
Ik heb niemand meer nodig
Wat een verwarring plotseling in hem
Dat wat alleen een man zonder vrouw weet wat het is
En hij strekte zijn takken uit
Om haar aan te raken
Hij begreep dat geluk nooit de helft is
Van een oneindigheid
Nu was hij samen met de maan en de zon
Steen en wolk
Hij was samen met lachen en huilen
Of gewoon
Hij was een wezen dat begon te leven
Nu was het het lied dat vulde
Zijn grote immense eenzaamheid
Het was dat echte deel
Dat elke liefdesfabel
In zich draagt
Om erin te kunnen geloven