Gracias a La Vida
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me dio dos luceros, que cuando los abro,
perfecto distingo lo negro del blanco,
y en el alto cielo, su fondo estrellado,
y en las multitudes, el hombre que yo amo.
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me ha dado el oído, que, en todo su ancho,
graba noche y día, grillos y canarios,
martillos, turbinas, ladridos, chubascos,
y la voz tan tierna de mi bien amado
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me ha dado el sonido y el abecedario,
con él, las palabras que pienso y declaro:
madre, amigo, hermano y luz alumbrando
la ruta del alma del que estoy amando.
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me ha dado la marcha de mis pies cansados;
con ellos anduve ciudades y charcos,
playas y desiertos, montañas y llanos,
y la casa tuya, tu calle y tu patio.
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me dio el corazón que agita su marco,
cuando miro el fruto del cerebro humano,
cuando miro al bueno tan lejos del malo,
cuando miro al fondo de tus ojos claros.
Gracias a la vida, que me ha dado tanto,
me ha dado la risa y me ha dado el llanto.
Así yo distingo, dicha de quebranto,
los dos materiales que forman mi canto,
y el canto de ustedes, que es el mismo canto,
y el canto de todos, que es mi propio canto.
Gracias a la vida, que me ha dado tanto.
Dank aan het Leven
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me twee sterren, die ik open als ik wil,
perfect herken ik het zwart van het wit,
en in de hoge lucht, de sterrenhemel,
en in de menigte, de man van wie ik hou.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me het gehoor, dat, in al zijn breedte,
opneemt dag en nacht, krekels en kanaries,
hamers, turbines, blaffen, stortbuien,
en de zoete stem van mijn geliefde.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me de klank en het alfabet,
met hem, de woorden die ik denk en verklaar:
moeder, vriend, broer en licht dat straalt
op de weg van de ziel van degene van wie ik hou.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me de stap van mijn vermoeide voeten;
met hen heb ik steden en plassen doorgelopen,
stranden en woestijnen, bergen en vlaktes,
en jouw huis, jouw straat en jouw binnenplaats.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me het hart dat zijn omhulsel doet trillen,
wanneer ik de vrucht van de menselijke geest zie,
wanneer ik de goede zie, zo ver van de slechte,
wanneer ik in de diepte van jouw heldere ogen kijk.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven,
het gaf me het lachen en het huilen.
Zo onderscheid ik, vreugde van verdriet,
de twee materialen die mijn lied vormen,
en het lied van jullie, dat hetzelfde lied is,
en het lied van allen, dat mijn eigen lied is.
Dank aan het leven, dat me zoveel heeft gegeven.