Menschliches Elende
Was sind wir Menschen doch! Ein Wohnhaus grimmer Schmerzen,
Ein Ball des falschen Glücks, ein Irrlicht dieser Zeit,
Ein Schauplatz herber Angst, besetzt mit scharfem Leid,
Ein bald verschmelzter Schnee und abgebrannte Kerzen.
Dies Leben fleucht davon wie ein Geschwätz und Scherzen.
Die vor uns abgelegt des schwachen Leibes Kleid
Und in das Totenbuch der großen Sterblichkeit
Längst eingeschrieben sind, sind uns aus Sinn und Herzen.
Gleich wie ein eitel Traum leicht aus der Acht hinfällt
Und wie ein Strom verscheußt, den keine Macht aufhält,
So muß auch unser Nam, Lob, Ehr und Ruhm verschwinden.
Was itzund Atem holt, muß mit der Luft entfliehn,
Was nach uns kommen wird, wird uns ins Grab nachziehn.
Was sag ich? Wir vergehn wie Rauch von starken Winden.
Menselijk Lijden
Wat zijn we mensen toch! Een huis vol grimmige pijn,
Een bal van vals geluk, een dwaallicht van deze tijd,
Een schouwtoneel van scherpe angst, vol met hard leed,
Een snel smeltende sneeuw en afgebrande kaarsen.
Dit leven vlucht voorbij als een praatje en een grap.
De zwakke lichamen die voor ons zijn neergelegd
En in het dodenboek van de grote sterfelijkheid
Lang geleden ingeschreven, zijn ons uit geest en hart.
Net als een ijdel droom die snel uit het oog valt
En als een stroom die wegvlucht, door geen macht tegengehouden,
Zo moet ook onze naam, lof, eer en roem verdwijnen.
Wat nu adem haalt, moet met de lucht vervliegen,
Wat na ons komt, zal ons naar het graf volgen.
Wat zeg ik? We vergaan als rook door sterke winden.