Cometas y Estrellas
Haciendo noche en el tejado
Dando manotazos de ahogado
Solo Django me mira de verdad
Y me hace un hueco en la eternidad
Soy un extraño a tiempo completo
Un sociópata trabado y discreto
Sigo atrapado y aferrado a mis límites
Exactamente igual que a los quince
No me parezco en nada a lo que pensáis
Soy un reflejo demasiado vulgar
De mi mundo de cometas y estrellas
De aeropuertos y mundos y maletas a medias
De cantares profundos, camerinos de feria
Vendedores de humo agitando monedas
Y no sirve de nada pararse a pensar
No sirve de nada dejarlo sangrar
Me he estrellado mil veces
De cara con el mismo muro
A veces, caballo, a veces, carro
A veces, simplemente ambos lados
Parpadeo y me vuelvo a fijar
Es tan absurdo para ser real
Soy un farsante a los pies del barranco
Con el síndrome de página en blanco
Sigo atrapado y aferrado a mis límites
Exactamente igual que a los quince
Y no sirve de nada pararse a pensar
No sirve de nada dejarlo sangrar
Me he estrellado mil veces
De cara con el mismo muro
Y no sirve de nada pararse a pensar
No sirve de nada dejarlo sangrar
Me he estrellado mil veces
De cara con el mismo muro
Vogels en Sterren
Nacht doorbrengend op het dak
Met wanhopige klappen in de lucht
Alleen Django kijkt echt naar me
En geeft me een plek in de eeuwigheid
Ik ben een vreemde, fulltime
Een sociopaat, verstopt en discreet
Ik blijf vastzitten en vasthouden aan mijn grenzen
Precies zoals op mijn vijftiende
Ik lijk in niets op wat jullie denken
Ik ben een te vulgair spiegelbeeld
Van mijn wereld van vogels en sterren
Van luchthavens en werelden en halfvolle koffers
Van diepe liederen, kermiscabines
Rookverkopers die met munten zwaaien
En het heeft geen zin om stil te staan en na te denken
Het heeft geen zin om het te laten bloeden
Ik ben duizend keer neergestort
Met mijn gezicht tegen dezelfde muur
Soms een paard, soms een wagen
Soms gewoon beide kanten
Ik knipper en kijk weer goed
Het is zo absurd om echt te zijn
Ik ben een oplichter aan de rand van de afgrond
Met het syndroom van een blanco pagina
Ik blijf vastzitten en vasthouden aan mijn grenzen
Precies zoals op mijn vijftiende
En het heeft geen zin om stil te staan en na te denken
Het heeft geen zin om het te laten bloeden
Ik ben duizend keer neergestort
Met mijn gezicht tegen dezelfde muur
En het heeft geen zin om stil te staan en na te denken
Het heeft geen zin om het te laten bloeden
Ik ben duizend keer neergestort
Met mijn gezicht tegen dezelfde muur