Ser Brigada
Se conocieron en el parque del retiro en 1992
Ella llevaba un vestido de flores
Él parecía ser un sufridor
Y entre gente que se aburre pronto de todo
Y gente que no acaba nunca nada
Decidieron pasar juntos las noches
Y ser más que pareja, ser brigada
Y ocurrió así
Robaron un R5
Y se fueron buscando el calor
Llegaron al desierto de Almería y ese día
Se cubría con todo el vapor del mar
Subieron a la montaña más alta
Y gritaron sus nombres en bucle
Prendieron mecha a fuegos artificiales
Que los dejaron cegados por las luces
Y sintieron que la sarretera se alejaba
Y que aún no estaban en ningún lugar
Que eran los coches y los árboles
Lo único que les hacía avanzar
Y ocurrió así
Ella dijo, contaré hasta tres
Y si en ese momento no hemos parado
Nada nos va a detener
Uno, dos
Bien pudo ser cosa de magia
Cuando se transformaron en bestias
Él en un lobo feroz y ella en un pájaro con cresta
Llegaban las malas noticias de todas las partes del mundo
Y a ellos solo les preocupaba ser felices siendo fieras en su refugio
Y ocurrió así
Ella solía cantar cuando a él le faltaba valor
Crearon su propia sinfonía y su melodía
Se escuchaba desde Lisboa a Perpiñán
De La Coruña a Gibraltar
De Madrid
Al cielo solía mirar como a la serie negra de goya
¿De qué nos sirve luchar si nunca haremos historia?
Y vieron que Incluso las flores tienen su parte decadente
Que se pudra este ramo de rosas
Pero no antes que usted, señor presidente
Y ocurrió así
Llegaron nuevas Ideas, que no eran nuevas sino recicladas
La gente moderna, ya no era moderna sino anticuada
¿Para qué, para qué volver?
¿Para qué? Si aquí hay mucho más
De lo que siempre quisimos tener
Weer Brigade
Ze ontmoetten elkaar in het Retiro park in 1992
Zij droeg een bloemenjurk
Hij leek een lijdend voorwerp
En tussen mensen die snel verveeld zijn door alles
En mensen die nooit iets afmaken
Besloten ze samen de nachten door te brengen
En meer te zijn dan een stel, een brigade te vormen
En zo gebeurde het
Ze stalen een R5
En gingen op zoek naar warmte
Ze kwamen aan in de woestijn van Almería en die dag
Bedekte alles met de damp van de zee
Ze klommen naar de hoogste berg
En schreeuwden hun namen in een loop
Ze staken vuurwerk aan
Dat hen verblindde door het licht
En voelden dat de weg zich verwijderde
En dat ze nog nergens waren
Dat het de auto’s en de bomen waren
Het enige dat hen vooruit hielp
En zo gebeurde het
Zij zei, ik tel tot drie
En als we op dat moment niet gestopt zijn
Zal niets ons tegenhouden
Een, twee
Het had magie kunnen zijn
Toen ze in beesten veranderden
Hij in een woeste wolf en zij in een vogel met een kuif
Slechte nieuws kwam van overal ter wereld
En hen maakte het alleen maar zorgen om gelukkig te zijn als wilde dieren in hun schuilplaats
En zo gebeurde het
Zij zong vaak als hij moed tekortkwam
Ze creëerden hun eigen symfonie en melodie
Die te horen was van Lissabon tot Perpignan
Van La Coruña tot Gibraltar
Van Madrid
Ze keek vaak naar de lucht als naar een zwart-wit serie van Goya
Wat hebben we aan vechten als we nooit geschiedenis zullen schrijven?
En ze zagen dat zelfs bloemen hun decadente kant hebben
Laat deze bos rozen maar verwelken
Maar niet eerder dan u, mijnheer de president
En zo gebeurde het
Nieuwe ideeën kwamen, die niet nieuw waren maar gerecycled
De moderne mensen waren niet meer modern maar ouderwets
Waarom, waarom terugkeren?
Waarom? Als hier zoveel meer is
Dan wat we altijd wilden hebben