El Niño y El Canario
Era el canario un primor
Y era su dueño un pequeño
Que velaba con empeño
Los cuidados del cantor
Era un hermoso ejemplar
De color anaranjado
Era un preso resignado
A la misión de cantar
Era muy lindo escuchar
De su garganta sonora
La nota grave que llora
En un constante rolar
Daba a entender su trinar
Que alguna angustia sufría
Porque falto de alegría
Era su canto un penar
Un cierto día su dueño
El candoroso pequeño
Que se solía extasiar
Al observar los fulgores
De tan divinos colores
Y tan bonito cantar
Llevó hasta el cielo su queja
Porque vencido a la reja
De la pequeña prisión
En nostálgica agonía
Su fiel canario moría
Sin comprender la razón
Preso de un hondo quebranto
Sumió sus ojos en llanto
Y con infante emoción
Quitó de la jaula al preso
Posó con su boca un beso
Sobre el rosado plumaje
Y en su mano temblorosa
Quedó dormida una rosa
Que tenía corazón
La cajita de madera
La cajita de madera
La misma que contuviera
Lapicitos de color
Fue la morada postrera
De aquel que en su vida fuera
De aquel que en su vida fuera
Su más preciado valor
Y en el jardín de su casa
Y en el jardín de su casa
A distancia muy escasa
De un legendario nogal
Lloró la pobre criatura
Lloró la pobre criatura
Al cavar la sepultura
De su canario cantor
De Jongen en de Kanarie
De kanarie was een pracht
En zijn baasje een klein ventje
Dat met veel toewijding
Zorgde voor de zanger
Het was een prachtig exemplaar
Van een oranje kleur
Een gevangen zanger
Die zijn liedje moest brengen
Het was zo mooi om te horen
Uit zijn sonore keel
De diepe noot die huilt
In een constante rol
Zijn gezang gaf aan
Dat hij wat leed droeg
Want zonder vreugde
Was zijn lied een pijn
Op een dag zijn baasje
Het onschuldige kind
Dat zich vaak verwonderde
Bij het zien van de schitteringen
Van zulke goddelijke kleuren
En zo mooi gezang
Bracht zijn klacht naar de hemel
Want overwonnen door de tralies
Van de kleine gevangenis
In nostalgische agonie
Stierf zijn trouwe kanarie
Zonder de reden te begrijpen
Gevangen in diepe verdriet
Vulde hij zijn ogen met tranen
En met kinderlijke emotie
Haalde hij de gevangene uit de kooi
Legde met zijn lippen een kus
Op het roze verenkleed
En in zijn trillende hand
Bleef een roosje slapen
Dat een hartje had
De houten doos
De houten doos
Dezelfde die ooit
Kleurpotloden bevatte
Was de laatste woning
Van degene die in zijn leven
Van degene die in zijn leven
Zijn meest waardevolle bezit was
En in de tuin van zijn huis
En in de tuin van zijn huis
Op een zeer korte afstand
Van een legendarische walnoot
Huilde het arme kind
Huilde het arme kind
Terwijl hij het graf groef
Van zijn zingende kanarie