395px

De Afspraak

Leonardo Favio

La cita

Pasa y sientate
tranquilizate
si ya que estas aquí, que mas te da
imaginate, que yo, no soy yo
que soy el otro hombre, que esperabas ver.

Un desconocido, que te ha escrito un verso
y te dibujo la luna, en un trozo de papel
un amante improvisado, misterioso, apasionado
que te dió una cita en este hotel.

Desnudate anda y apaga la luz un instante
y hazme el amor, como lo haces con esos amantes
te juro que hoy es la última vez que te burlas de mi
que me engañas.

Han sido mis celos los que pensaron la trampa
y fueron mis manos las que escribieron la carta
y es mi corazón el que llora de pena por dentro
pero te dejo y me marcho....
para siempre, para siempre, para siempre.

Imaginate, que yo, no soy yo
que soy el otro hombre que esperabas ver
un desconocido, que te ha escrito un verso
y te dibujo la luna, en un trozo de papel
un amante improvisado, misterioso, apasionado
que te dió una cita en este hotel.

Desnudate anda y apaga la luz un instante
y hazme el amor, como lo haces con esos amantes
te juro que hoy es la última vez que te burlas de mi
que me engañas.

Han sido mis celos los que pensaron la trampa
y fueron mis manos las que escribieron la carta
y es mi corazón el que llora de pena por dentro
pero te dejo y me marcho...
para siempre, para siempree, para siempre
para siempre.

De Afspraak

Kom binnen en ga zitten
ontspan je maar
nu je hier bent, wat maakt het uit
stel je voor, dat ik, niet ik ben
maar de andere man, die je verwachtte te zien.

Een onbekende, die je een vers heeft geschreven
en je de maan tekende, op een stukje papier
een improviserende minnaar, mysterieus, gepassioneerd
die je een afspraak gaf in dit hotel.

Trek je uit, kom op, en doe het licht even uit
en maak liefde met me, zoals je doet met die minnaars
ik zweer je dat het vandaag de laatste keer is dat je me voor de gek houdt
dat je me bedriegt.

Het zijn mijn jaloezieën die de val hebben bedacht
en het waren mijn handen die de brief hebben geschreven
en het is mijn hart dat van binnen huilt van verdriet
maar ik laat je gaan en vertrek...
voor altijd, voor altijd, voor altijd.

Stel je voor, dat ik, niet ik ben
maar de andere man die je verwachtte te zien
een onbekende, die je een vers heeft geschreven
en je de maan tekende, op een stukje papier
een improviserende minnaar, mysterieus, gepassioneerd
die je een afspraak gaf in dit hotel.

Trek je uit, kom op, en doe het licht even uit
en maak liefde met me, zoals je doet met die minnaars
ik zweer je dat het vandaag de laatste keer is dat je me voor de gek houdt
dat je me bedriegt.

Het zijn mijn jaloezieën die de val hebben bedacht
en het waren mijn handen die de brief hebben geschreven
en het is mijn hart dat van binnen huilt van verdriet
maar ik laat je gaan en vertrek...
voor altijd, voor altijd, voor altijd
voor altijd.

Escrita por: Rubén Blades