Mijn vlakke land
Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken
Op dak en torenspits van hemelhoge kerken
Die in dit vlakke land de enige bergen zijn
Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn
Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
En bolle oostenwind het land nog vlakker slaat
Dan wacht mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de lage lucht vlak over 't water scheert
Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert
Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is
Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is
Wanneer de noordenwind de vlakte vierendeelt
Wanneer de noordenwind er onze adem steelt
Dan kraakt mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
En elke Vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
Wanneer de eerste spin z'n lentewebben weeft
Of dampende het veld in juli-zonlicht beeft
Wanneer de zuidenwind er schatert door het graan
Wanneer de zuidewind er jubelt langs de baan
Dan juicht mijn land Mijn vlakke land
Mein flaches Land
Wenn die Nordsee hartnäckig an hohen Dünen bricht
Und weiße Schaumflocken sich auf den Wipfeln verteilen
Wenn die mürrische Flut gegen den schwarzen Basalt schlägt
Und über Deich und Düne der graue Nebel fällt
Wenn bei Ebbe der Strand wild ist wie eine Wüste
Und nasse Westwinde voller Gift heulen
Dann kämpft mein Land Mein flaches Land
Wenn der Regen auf Straßen, Plätzen, Beeten fällt
Auf Dach und Kirchturm von himmelhohen Kirchen
Die in diesem flachen Land die einzigen Berge sind
Wenn unter den Wolken die Menschen Zwerge sind
Wenn die Tage in dummer Regelmäßigkeit vergehen
Und der runde Ostwind das Land noch flacher schlägt
Dann wartet mein Land Mein flaches Land
Wenn die tiefe Luft flach über das Wasser schneidet
Wenn die tiefe Luft uns Demut lehrt
Wenn die tiefe Luft grau wie Schiefer ist
Wenn die tiefe Luft blass wie Lehm ist
Wenn der Nordwind die Fläche viertelt
Wenn der Nordwind uns den Atem raubt
Dann knarzt mein Land Mein flaches Land
Wenn die Schelde in südlicher Sonne glänzt
Und jede flämische Frau in Sommerkleid flaniert
Wenn die erste Spinne ihre Frühlingsnetze webt
Oder dampfend das Feld im Juli-Sonnenlicht bebt
Wenn der Südwind durch das Korn lacht
Wenn der Südwind jubelnd am Weg entlang weht
Dann jubelt mein Land Mein flaches Land