Mijn vlakke land
Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken
Op dak en torenspits van hemelhoge kerken
Die in dit vlakke land de enige bergen zijn
Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn
Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
En bolle oostenwind het land nog vlakker slaat
Dan wacht mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de lage lucht vlak over 't water scheert
Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert
Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is
Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is
Wanneer de noordenwind de vlakte vierendeelt
Wanneer de noordenwind er onze adem steelt
Dan kraakt mijn land Mijn vlakke land
Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
En elke Vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
Wanneer de eerste spin z'n lentewebben weeft
Of dampende het veld in juli-zonlicht beeft
Wanneer de zuidenwind er schatert door het graan
Wanneer de zuidewind er jubelt langs de baan
Dan juicht mijn land Mijn vlakke land
Mi país llano
Cuando el Mar del Norte rompe tercamente en altas dunas
Y copos blancos de espuma se dispersan en las cimas
Cuando la marea hosca golpea el basalto negro
Y sobre diques y dunas cae la neblina gris
Cuando en la marea baja la playa es salvaje como un desierto
Y los vientos húmedos del oeste aúllan de veneno
Entonces lucha mi país, mi país llano
Cuando la lluvia cae en calles, plazas, parques
En techos y agujas de torres de iglesias altísimas
Que en este país llano son las únicas montañas
Cuando bajo las nubes la gente se convierte en enanos
Cuando los días pasan en una estúpida regularidad
Y el viento del este abomba aún más la tierra llana
Entonces espera mi país, mi país llano
Cuando el cielo bajo raspa sobre el agua
Cuando el cielo bajo nos enseña humildad
Cuando el cielo bajo es gris como pizarra
Cuando el cielo bajo es opaco como arcilla
Cuando el viento del norte divide la llanura en cuatro
Cuando el viento del norte nos roba el aliento
Entonces cruje mi país, mi país llano
Cuando el Escalda brilla bajo el sol del sur
Y cada mujer flamenca pasea en un vestido de sol
Cuando la primera araña teje sus telarañas primaverales
O el campo humeante tiembla bajo la luz del sol de julio
Cuando el viento del sur ríe entre los campos de trigo
Cuando el viento del sur se regocija a lo largo del camino
Entonces mi país celebra, mi país llano