EL CIELO
Y yo ya no veo su cara, pero me ve desde el cielo
Llamar a la mama, flores al abuelo
Solo me llegaban cosas que no quiero
Si no es pa’ los míos, pa’ qué quiero el dinero?
Los que esperabais algo más de mi
Lo de vivir por vosotros nunca lo entendí
Siempre buscando algo que no tengo aquí
Eso tan efímero que llaman ser feliz
Nadie sabe cómo hacer que la cabeza pare de girar
Como gira el mundo hasta que todo acabe
Llenas la nevera mientras llenas las ciudades
De chavales que rapean canciones que ya ni te sabes
Tengo planes en los que ya no cuento contigo
En los que si me pongo a contar no cuento un amigo
Cuento vampiros, si te digo, si yo te contara
Sois todos como monedas: putas de dos caras
Tan separado de tu familia que hasta formas otra
Tienes niños, pasan años y vives tus cosas
Con el Cristian desde crio y ha costao la hostia
Con la cabeza en el cielo y los pies en la costa
El hombre que se vuelve a caer es como aprende a caminar
No tiene nada que aprender el que no se quiere levantar
El hombre que se vuelve a caer es como aprende a caminar
No tiene nada que aprender el que no se quiere levantar
Y yo ya no veo su cara, pero me ve desde el cielo
Llamar a la mama, flores al abuelo
Solo me llegaban cosas que no quiero
Si no es pa’ los míos, pa’ qué quiero el dinero?
No vivo donde veo la costa
Me la separan unas cuestas
Vivo con quien no me soporta
Pero conmigo se acuesta
Porque hace tiempo que vivo conmigo
Que brindo por volver a ver a los que tengo
Ya que muchos ahora no están conmigo
Y a los que no doy un abrazo porque
la vida los dejó a la mitad de camino
Cuando dije lo tengo claro pillo un vuelo
Y de cero me hago una vida en Vigo
Alejado de mis amigos, de mis enemigos
Pedro me paré a pensar
Qué poquitas veces me paré a pensar
En que debía abandonar los malos hábitos
dejar los garitos y alejarme del tráfico,
pillar una casa en la costa y llamar a la abuela
Gracias a la vida que aún me la regala
Juro hacer lo que yo pueda pa' que no esté sola
Aunque tenga que dejar lo que hago y no pisar las salas
Y qué poquitos amigos hasta que llueve verde
Tienes que controlarlo que la gente se pierde
Somos gente de acero de caparazón fuerte
Pero hay que controlarlo que la gente se pierde
Y yo ya no veo su cara, pero me ve desde el cielo
Llamar a la mama, flores al abuelo
Solo me llegaban cosas que no quiero
Si no es pa’ los míos, pa’ qué quiero el dinero?
DE LUCHT
En ik zie zijn gezicht niet meer, maar hij kijkt naar me vanuit de lucht
Mama bellen, bloemen voor opa
Alleen maar dingen die ik niet wil kwamen binnen
Als het niet voor mijn mensen is, waarom wil ik dan het geld?
Jullie die meer van me verwachtten
Het leven voor jullie heb ik nooit begrepen
Altijd op zoek naar iets wat ik hier niet heb
Dat vluchtige dat ze geluk noemen
Niemand weet hoe je je hoofd moet laten stoppen met draaien
Zoals de wereld draait totdat alles voorbij is
Je vult de koelkast terwijl je de steden vult
Met jongens die rappen over nummers die je niet eens meer kent
Ik heb plannen waarin ik niet meer op jou reken
Waarin als ik ga tellen, ik geen vriend tel
Ik tel vampiers, als ik je vertel, als ik je zou vertellen
Jullie zijn allemaal als munten: hoeren met twee gezichten
Zo ver van je familie dat je een nieuwe vormt
Je hebt kinderen, de jaren verstrijken en je leeft je leven
Met Cristian sinds we klein waren en het heeft een hoop gekost
Met het hoofd in de lucht en de voeten aan de kust
De man die weer valt, leert weer lopen
Hij heeft niets te leren als hij niet wil opstaan
De man die weer valt, leert weer lopen
Hij heeft niets te leren als hij niet wil opstaan
En ik zie zijn gezicht niet meer, maar hij kijkt naar me vanuit de lucht
Mama bellen, bloemen voor opa
Alleen maar dingen die ik niet wil kwamen binnen
Als het niet voor mijn mensen is, waarom wil ik dan het geld?
Ik woon niet waar ik de kust zie
Het wordt me gescheiden door heuvels
Ik woon met iemand die me niet kan uitstaan
Maar met mij gaat hij naar bed
Want het is al een tijd geleden dat ik bij mezelf leef
Ik hef het glas op om de mensen die ik heb weer te zien
Aangezien velen er nu niet meer zijn
En degenen die ik geen knuffel geef omdat
Het leven hen halverwege heeft achtergelaten
Toen ik zei dat ik het duidelijk had, nam ik een vlucht
En van nul bouw ik een leven in Vigo
Ver weg van mijn vrienden, van mijn vijanden
Pedro, ik stopte om na te denken
Hoe weinig keren ik stopte om na te denken
Dat ik de slechte gewoonten moest opgeven
De kroegen verlaten en me van het verkeer verwijderen,
Een huis aan de kust kopen en oma bellen
Dankzij het leven dat me nog steeds geeft
Ik zweer te doen wat ik kan zodat ze niet alleen is
Ook al moet ik opgeven wat ik doe en de zalen niet meer betreden
En hoe weinig vrienden tot het groen begint te regenen
Je moet het onder controle houden, want mensen verdwalen
We zijn mensen van staal met een sterke schuilplaats
Maar je moet het onder controle houden, want mensen verdwalen
En ik zie zijn gezicht niet meer, maar hij kijkt naar me vanuit de lucht
Mama bellen, bloemen voor opa
Alleen maar dingen die ik niet wil kwamen binnen
Als het niet voor mijn mensen is, waarom wil ik dan het geld?