Volver (part. Miranda)
Me encuentro remontando un camino de cero
Con un pie encima, no es fácil salirse suelo
No todo es bueno, no sería sincero
Si tú vienes, tráeme una linterna al agujero
¿Qué menos?, cada uno en su coco, en su locura
¿Dónde quedaron los niños de alma pura?
He visto tanto que no tengo cura
Intenté ayudar y me convertí yo en basura y
Mírame, mírame, mi límite es el cielo
Eso decimos, pero de la tierra no saldremos
Por el Insta' decimos que si nos vemos
Luego nos cruzamos y hacemos que no nos conocemos
Solo si salgo de las ciudades me siento bien y
Cuando estaba contigo también
Se llevó una parte mía de rehén
Estaré toda la vida pensando en ese tren
Ven, ven, me dice esa mujer de vez en cuando
Me hago el duro pero lo estaba pensando y
Bang, bang, siento como disparando
Aunque me llamen Hard, contigo me ablando
Seguimos barajando, a ver si va tocando
Desde niños de parque, hasta dime cuánto
Nunca he sido un diablo, pero tampoco un santo
Aunque no quiera ni yo al final me levanto
Mira la hora, se nos ha hecho tarde
El sol se ha cansado de arder
Esperemos que la luna nos guarde
Hasta que llegue el amanecer
En el tobillo tatuado un cobarde
Porque estoy cansado de correr
He llegado a un punto tan distante
Que no creo que sepa volver
Que no creo que sepa volver, eh
Me cuesta decir a veces lo que siento
Necesitabas más de mí, tranqui', lo entiendo
Quise ser mejor pero no pude serlo
Y es que todo siempre acabo por romperlo
Me mata la vida de este corazón
Y es que sufro tanto con o sin razón
Miro a las estrellas quemando el pulmón
Su mirada rompe mi caparazón
Hoy sonrío si veo el azul del cielo
Cuesta valorar lo que siempre tenemos
Y aunque lloro cuando pienso si morimos
También es bonito un: Ya nunca nos veremos
Despliego las alas y vuelo
Para aterrizar en tu suelo
Si tienes frío mi calor no da consuelo
Pero a tu lado si hace falta me congelo
La vida es bonita, ¿por qué tanta pena?
Tus labios me salvan pero me envenenan
Estoy bailando solo con la luna llena
El tiempo tumbará los castillos de arena
Vida solo hay una, quiero saber dónde estás
Solo dime por qué lloras, no me importa lo demás
Y es que hay veces que aunque duela ya no existe vuelta atrás
Volvamos a estar a solas de nuevo una noche más porque
Mira la hora, se nos ha hecho tarde
El sol se ha cansado de arder
Esperemos que la luna nos guarde
Hasta que llegue el amanecer
En el tobillo tatuado un cobarde
Porque estoy cansado de correr
He llegado a un punto tan distante
Que no creo que sepa volver
Mira la hora, se nos ha hecho tarde
El sol se ha cansado de arder
Esperemos que la luna nos guarde
Hasta que llegue el amanecer
En el tobillo tatuado un cobarde
Porque estoy cansado de correr
He llegado a un punto tan distante
Que no creo que sepa volver
Terugkomen (ft. Miranda)
Ik vind mezelf weer op een nulpunt
Met één voet omhoog, het is niet makkelijk om te ontsnappen
Niet alles is goed, dat zou niet eerlijk zijn
Als je komt, breng dan een zaklamp mee naar het gat
Wat minder?, ieder in zijn hoofd, in zijn waanzin
Waar zijn de kinderen met een puur hart gebleven?
Ik heb zoveel gezien dat ik geen genezing heb
Ik probeerde te helpen en werd zelf afval en
Kijk naar me, kijk naar me, mijn grens is de lucht
Dat zeggen we, maar we komen niet van de grond
Op Insta' zeggen we dat we elkaar zien
Dan kruisen we elkaar en doen alsof we elkaar niet kennen
Alleen als ik de steden uitga voel ik me goed en
Toen ik bij jou was ook
Je nam een deel van mij als gijzelaar
Ik zal mijn hele leven denken aan die trein
Kom, kom, zegt die vrouw af en toe tegen me
Ik doe stoer maar ik dacht erover na en
Bang, bang, voel het als schieten
Ook al noemen ze me Hard, bij jou word ik zachter
We blijven schudden, kijken of het gaat lukken
Van kinderen in het park, tot zeg me hoeveel
Ik ben nooit een duivel geweest, maar ook geen heilige
Ook al wil ik het niet, uiteindelijk sta ik weer op
Kijk naar de tijd, het is laat geworden
De zon is moe van het branden
Laten we hopen dat de maan ons beschermt
Tot de dageraad aanbreekt
Op mijn enkel een tattoo van een lafaard
Omdat ik moe ben van het rennen
Ik ben op een punt gekomen zo ver weg
Dat ik niet geloof dat ik kan terugkomen
Dat ik niet geloof dat ik kan terugkomen, eh
Het kost me soms moeite om te zeggen wat ik voel
Je had meer van me nodig, maak je geen zorgen, ik begrijp het
Ik wilde beter zijn maar kon het niet zijn
En alles eindigt altijd in een breuk
Het leven van dit hart maakt me kapot
En ik lijd zo veel met of zonder reden
Ik kijk naar de sterren, brandend in mijn longen
Haar blik breekt mijn schild
Vandaag glimlach ik als ik de blauwe lucht zie
Het is moeilijk om te waarderen wat we altijd hebben
En hoewel ik huil als ik denk dat we sterven
Is het ook mooi om te zeggen: We zien elkaar nooit meer
Ik spreid mijn vleugels en vlieg
Om te landen op jouw grond
Als je het koud hebt, biedt mijn warmte geen troost
Maar naast jou, als het nodig is, bevries ik
Het leven is mooi, waarom zoveel verdriet?
Jouw lippen redden me maar vergiftigen me
Ik dans alleen met de volle maan
De tijd zal de zandkastelen omverwerpen
Er is maar één leven, ik wil weten waar je bent
Zeg me gewoon waarom je huilt, de rest interesseert me niet
En soms, ook al doet het pijn, is er geen weg terug
Laten we weer alleen zijn, nog een nacht omdat
Kijk naar de tijd, het is laat geworden
De zon is moe van het branden
Laten we hopen dat de maan ons beschermt
Tot de dageraad aanbreekt
Op mijn enkel een tattoo van een lafaard
Omdat ik moe ben van het rennen
Ik ben op een punt gekomen zo ver weg
Dat ik niet geloof dat ik kan terugkomen
Kijk naar de tijd, het is laat geworden
De zon is moe van het branden
Laten we hopen dat de maan ons beschermt
Tot de dageraad aanbreekt
Op mijn enkel een tattoo van een lafaard
Omdat ik moe ben van het rennen
Ik ben op een punt gekomen zo ver weg
Dat ik niet geloof dat ik kan terugkomen