Los Laureles
Ahora, Linda
Cántale bonito como sabes
Uh-ah-ah, ah-ja-ja-ja-jay
Ay, qué laureles tan verdes
Qué rosas tan encendidas
Si piensas abandonarme, mejor quitame la vida
Alza los ojos a verme
Si no estás comprometido
Eres mata de algodón
Que vives en el capullo
Ay, qué tristeza me da
Cuando te llenas de orgullo
De ver a mi corazón
Enredado con el tuyo
Eres rosa de Castilla
Que solo en mayo se ve
Quisiera hacerte un invite
Pero la verdad no sé
Si tienes quien te lo evite
Mejor me separaré
Por ahí va la despedida
Chinito, por tus quereres
La perdición de los hombres
Son las benditas mujeres
Y aquí se acaban cantando
Los versos de los laureles
De Laurier
!Oh, wat een groene laurier!
!Wat een vurige rozen!
Als je denkt me te verlaten, neem dan beter mijn leven;
Kijk omhoog om me te zien
Als je niet bezet bent.
Je bent een katoenplant
Die leeft in de knop;
Oh, wat een verdriet geeft het me
Als je vol trots bent
Om mijn hart te zien
Verstrengeld met het jouwe!
Je bent een roos uit Castilië
Die alleen in mei bloeit.
Ik zou je graag uitnodigen,
Maar de waarheid is dat ik niet weet
Of er iemand is die je dat kan ontzeggen,
Beter neem ik afstand.
Daar gaat de afscheid,
Chinito om je verlangens.
De ondergang van de mannen
Zijn de gezegende vrouwen;
En hier eindigen we met zingen
De verzen van de laurier.