395px

El Camino de los Niños Araña

Liorna

O Camiño Dos Niños de Araña

Nunca eu pensara que na noite andaría

O camiño dos niños de araña.

Nunca eu quixera andar pola bolsa e a vida

O camiño dos niños de araña.



Nunca eu abrise, nunca eu morase

Nos seus bicos de niños de araña.

Nunca eu abrise, nunca eu morase

Nos seus bicos de niños de araña.



Alí vai o mar nun regato,

Vai e vai namorado.

Baixando nun fío de espello xeado.

Baixando nun fío de espello xeado.

Hasta entolecer.



Nunca eu mirara o fío frío dos seus ollos

Sentíndome ben, sen medo a ninguén.

Máis cando o fío foi mar namorado

Fuxiu de min, hasta máis ver.



Nunca eu morase nos seus bicos,

No seu peito, na súa ansia

Máis ó camiño dos niños de araña eu voltarei.

El Camino de los Niños Araña

Nunca pensé que en la noche caminaría
El camino de los niños araña.
Nunca quise andar por la bolsa y la vida
El camino de los niños araña.

Nunca abrí, nunca viví
En sus picos de niños araña.
Nunca abrí, nunca viví
En sus picos de niños araña.

Allá va el mar en un arroyo,
Va y va enamorado.
Bajando en un hilo de espejo congelado.
Bajando en un hilo de espejo congelado.
Hasta entumecer.

Nunca miré el hilo frío de sus ojos
Sintiéndome bien, sin miedo a nadie.
Pero cuando el hilo se convirtió en mar enamorado
Huyó de mí, hasta más ver.

Nunca viví en sus picos,
En su pecho, en su ansia
Pero al camino de los niños araña volveré.

Escrita por: