La última prosa
No sé si esperarte de nuevo
Por una mañana o dos
El jugo en mi sombra es ardiente
La buena noticia sos vos, sos vos
La noche se agota de verme
Quizá es mejor descansar
Afuera hace frío y es tarde
El hoy del reloj se durmió, se fue
Y vendrás con una sonrisa
Envuelta en la brisa
Y me verás inútil, demente
Inconscientemente
Yo pisaré tu cama de fosas
Y no mariposas
Resolveré la última prosa
Resuelve mis cosas en soledad
De laatste proza
Ik weet niet of ik je weer moet wachten
Voor een ochtend of twee
Het sap in mijn schaduw is heet
Het goede nieuws ben jij, ben jij
De nacht raakt op van het zien van mij
Misschien is het beter om te rusten
Buiten is het koud en het is laat
De tijd op de klok is in slaap gevallen, is weg
En je zult komen met een glimlach
Omhuld door de bries
En je zult me zien als nutteloos, gek
Onbewust
Ik zal op je bed van grafkuilen staan
En geen vlinders
Ik zal de laatste proza oplossen
Los mijn dingen op in eenzaamheid
Escrita por: Lisandro Aristimuño