Pozo
Creí desenterrar mis piernas
Y me caí en un pozo
Perdi mi capa, la más dura
Nunca dejé clavar mis penas
Todo era por el aire
Mis alas enlazaban rutas
Tu cuerpo seducía hermoso
Envuelvo en golondrinas
Y se formaban rayos con la luz
El cielo se partía em trozos
Colgado en las tranqueras
dejando ver las nubes bajo el sur
El jueves embriagué mis venas
El viernes misterioso
Comiéndole la espalda a la luna
El lunes busco las tinieblas
El martes nebuloso
Estoy recuperando a la bruma
La boca se me queda helada
El cuerpo silencioso
Que sigue desangrando barro y pus
El pozo más profundo y rojo
Promesas de un planeta
Que sigue sosteniéndose en la cruz
Put
Ik dacht mijn benen op te graven
En viel in een put
Verloor mijn mantel, de sterkste
Heb nooit mijn verdriet laten steken
Alles was in de lucht
Mijn vleugels koppelden wegen
Jouw lichaam verleidde zo mooi
Omhuld door zwaluwen
En er vormden zich stralen met het licht
De lucht scheurde in stukken
Hangend aan de hekken
Die de wolken onder het zuiden toonden
Op donderdag dronk ik mijn aderen vol
Op vrijdag mysterieus
At de rug van de maan
Op maandag zoek ik de duisternis
Op dinsdag nevelig
Ik ben de mist aan het terugwinnen
Mijn mond blijft koud
Het lichaam stil
Dat blijft bloedend modder en pus
De diepste en roodste put
Belofte van een planeet
Die zich blijft vasthouden aan het kruis
Escrita por: Lisandro Aristimuño