A Sementinha
Lá na casa da fazenda onde eu vivia
Numa manhã de garoa e de céu nublado
Achei no chão do terreiro uma sementinha
Pensei logo em plantá-la no chão molhado
O tempo passou depressa e a mocidade
Chegou como chega a noite ao cair da tarde
Veio morar na fazenda uma caboclinha
Graciosa, bela e meiga e na flor da idade
Iniciou-se um romance entre eu e ela
Na sombra aconchegante de uma paineira
Dei a ela uma rosa com muita esperança
Que eu colhi de um galhinho daquela roseira
Marcamos o casamento pra o fim do ano
Pra mim só existia ela e pra ela só eu
Pouco mais de uma semana pra o nosso edílio
A minha flor prometida, doente morreu
Arranquei o pé de rosas na primavera
E plantei na sepultura de minha amada
Todas tardes eu molhava com o meu pranto
A roseira foi murchando e acabou em nada
A chuva se foi embora e o Sol ardente
Matou a minha roseira e secou o meu pranto
Só não matou a saudade da caboclinha
Pois eu vejo a sua imagem em todo o canto
Por isso é que eu vivo longe da minha terra
Seguindo a longa estrada da minha vida
Procuro viver sorrindo mas, no entanto
Eu choro ao me recordar amada querida
O destino como sempre é caprichoso
É cheio de traições e de sonhos loucos
Tal qual aquela roseira e a minha amada
Eu pressinto que também vou morrendo aos poucos
Het Zaadje
Daar op de boerderij waar ik leefde
Op een ochtend met motregen en een bewolkte lucht
Vond ik op de grond een zaadje
Dacht meteen eraan het in de natte grond te planten
De tijd ging snel en de jeugd
Kwam zoals de nacht als de avond valt
Er kwam een meisje op de boerderij wonen
Gracieus, mooi en teder, in de bloei van haar leven
Er ontstond een romance tussen haar en mij
In de gezellige schaduw van een paineira
Ik gaf haar een roos vol hoop
Die ik plukte van een takje van die rozenstruik
We planden het huwelijk voor het einde van het jaar
Voor mij bestond er alleen zij en voor haar alleen ik
Iets meer dan een week voor onze bruiloft
Stierf mijn beloofde bloem, ziek en wel
Ik trok de rozenstruik uit in de lente
En plantte het op het graf van mijn geliefde
Elke middag waterde ik met mijn tranen
De rozenstruik verwelkte en eindigde in niets
De regen was weggegaan en de brandende zon
Doodde mijn rozenstruik en droogde mijn tranen
Maar het gemis van het meisje doodde me niet
Want ik zie haar beeld overal om me heen
Daarom leef ik ver van mijn land
Volg de lange weg van mijn leven
Ik probeer te leven met een glimlach, maar toch
Huil ik als ik denk aan mijn geliefde
Het lot is zoals altijd grillig
Vol met verraad en gekke dromen
Net als die rozenstruik en mijn geliefde
Voel ik dat ik ook langzaam aan het sterven ben
Escrita por: Dino Franco / Itapuã