Bressol de tots els blaus
El meu amic el mar
té la calma d'un déu adormit,
quan la meva nau busca recer
a l'illa del seu pit.
El meu amic el mar
té el coratge d'un déu exaltat,
i quan s'omple d'aire el meu velam
seguim un joc incert.
I, tanmateix, potser
el gep de l'onada acabarà
amb tot el meu somni desitjós
d'anar a aquell port d'atzars.
El meu amic el mar
és l'immens bressol de tots els blaus,
i en el seu va-i-vé de so i color
aprenc el poc que tinc.
És per això que mai
no em podré allunyar del seu batec,
i fidel viuré amarinat
fins acabat el vent.
Wieg van alle blauwen
Mijn vriend de zee
heeft de rust van een slapende god,
wanneer mijn schip beschutting zoekt
op het eiland van zijn borst.
Mijn vriend de zee
heeft de moed van een verheven god,
en wanneer mijn zeilen vol lucht zijn
volgen we een onzekere spel.
En toch, misschien
zal de bult van de golf eindigen
met al mijn verlangende dromen
om naar die haven van kansen te gaan.
Mijn vriend de zee
is de immense wieg van alle blauwen,
en in zijn heen-en-weer van geluid en kleur
leer ik het weinige dat ik heb.
Daarom zal ik nooit
ver weg kunnen blijven van zijn hartslag,
en trouw zal ik leven, verzilt
tot de wind is gaan liggen.