Canto l'amor
Canto l' amor
per dir-te com em plau l'atzar
que m'ha dut fins a tu
camins enllà.
Jo no et sabia i cap espai de mi
no em duia a creure en altres fites
que aquelles que deixaven
amb pas de vell astut i greu,
un llunyà senyal del temps
dibuixant damunt la neu
que el cor no pot
llançar ni refusar
perquè és I' eterna ruta de viure i d'estimar.
Tot era buit de mar i de perfum,
tot eren platges de miratge i fum,
com una estranya
llum esperada
que encén els ulls només un sol instant
més enllà dels càntics
que potser diuen altres coses
però són com un mirall opac,
lluny de tot,
lluny de l'esperança
de fer vibrar els sentits amb força
per convertir el desig en sang.
Vent i misteri
que el temps s'endú...
Canto l'amor
per dir que ara que t'he trobat
tot és sol i camí
que vull cantar.
L'ombra dels anys ja no em farà cap por
perquè de tu me'n ve la força
que res no podrà tòrcer
perquè és la veu d'algú que creu
que l'esforç més temptador
és el viure en la claror
dels ulls oberts
al foc que fa més clar
el risc de compartir-se
i el risc de somiar.
Tot serà goig de tu ara que els cors
bateguen junts sense cap llei d'esforç
i amb mans i boca
teixim la història
que ens mantindrà per sempre més units
sense la recança
del que hem deixat mentre ens buscàvem
per l'ample mar de tantes nits,
pell amb pell,
veu amb veu que clama
per un amor que no refusi
cap esperança i cap desig.
El temps ens crida,
tot és futur...
Canto l'amor
a l'ombra del meu somni encès...
Ik zing de liefde
Ik zing de liefde
om je te vertellen hoe het toeval me bevalt
het heeft me naar jou gebracht
ver weg.
Ik kende je niet en geen ruimte in mij
bracht me ertoe in andere doelen te geloven
behalve diegenen die achterlieten
met de stap van een sluwe en zware oude man,
een verre aanwijzing van de tijd
tekening op de sneeuw
waar het hart niet kan
werpen of weigeren
omdat het de eeuwige route is van leven en van liefhebben.
Alles was leeg van zee en van geur,
alles was stranden van mirage en rook,
als een vreemde
verwachte licht
dat de ogen slechts één enkele seconde aansteekt
verder dan de gezangen
die misschien andere dingen zeggen
maar zijn als een doffe spiegel,
ver weg van alles,
ver weg van de hoop
die de zintuigen krachtig laat trillen
door verlangen in bloed te veranderen.
Wind en mysterie
dat de tijd meeneemt...
Ik zing de liefde
om te zeggen dat nu ik je heb gevonden
dat alles zon en pad is
wat ik wil zingen.
De schaduw van de jaren zal me geen angst meer aanjagen
want van jou komt de kracht
die niets kan verdraaien
omdat het de stem is van iemand die gelooft
dat de meest verleidelijke inspanning
de helderheid is
van de open ogen
bij het vuur dat helderder maakt
het risico om jezelf te delen
en het risico om te dromen.
Alles zal vreugde zijn van jou nu de harten
samen kloppen zonder enige wet van inspanning
en met handen en mond
we weven het verhaal
dat ons voor altijd verenigd zal houden
zonder spijt
voor wat we hebben achtergelaten terwijl we zochten
over de brede zee van zoveel nachten,
huid op huid,
stem op stem die roept
voor een liefde die geen
hoop en geen verlangen weigert.
De tijd roept ons,
alles is toekomst...
Ik zing de liefde
in de schaduw van mijn ontstoken droom...