Corrandes d'exili
Una nit de lluna plena
tramuntàrem la carena,
lentament, sense dir res...
Si la lluna feia el ple
també el féu la nostra pena.
L'estimada m'acompanya
de pell bruna i aire greu
(com una Mare de Déu
que han trobat a la muntanya).
Perquè ens perdoni la guerra,
que l'ensagna , que l'esguerra.
Abans de passar la ratlla,
m'ajec i beso la terra
i l'acarona amb l'espatlla.
A Catalunya deixí
el dia de ma partida
mitja vida condormida;
l'altra meitat vingué amb mi
per no deixar-me sens vida.
Avui en terres de França
i demà més lluny potser,
no em moriré d'enyorança
ans d'enyorança viuré.
En ma terra del Vallès
tres turons fan una serra,
quatre pins un bosc espès,
cinc quarteres massa terra.
«Com el Vallés no hi ha res.»
Que els pins cenyeixin la cala,
l'ermita dalt del pujol;
i a la plana un tenderol
que batega com una ala.
Una esperança desfeta,
una recança infinita,
i una pàtria tan petita
que la somio completa.
Ballade van de Ballingschap
Een nacht van volle maan
staken we de berg over,
langzaam, zonder iets te zeggen...
Als de maan vol was,
was ook onze pijn compleet.
De geliefde is bij me
met een gebruinde huid en zware lucht
(als een Heilige Maagd
gevonden in de bergen).
Omdat de oorlog ons vergeven moet,
want het maakt ons kapot, het verwoest ons.
Voordat ik de grens oversteek,
val ik op de grond en kus de aarde
en aai het met mijn schouder.
In Catalonië liet ik
op de dag van mijn vertrek
half leven in de slaap;
de andere helft kwam met mij
om me niet zonder leven te laten.
Vandaag in het land van Frankrijk
en morgen misschien verder weg,
ik zal niet sterven van heimwee
maar van heimwee zal ik leven.
In mijn land van Vallès
maken drie heuvels een berg,
vier dennen een dichte bos,
vijf akkers te veel grond.
"Zoals het Vallès is er niets."
Laat de dennen de baai omarmen,
de kapel bovenop de heuvel;
en in de vlakte een marktkraam
dat klopt als een vleugel.
Een gebroken hoop,
een eindeloze spijt,
en een vaderland zo klein
dat ik het compleet droom.