I si canto trist
Jo no estimo la por, ni la vull per a demà,
no la vull per a avui, ni tampoc com a record;
que m'agrada els somrís
d'un infant vora el mar
i els seus ulls com un ram d'il·lusions esclatant.
I si canto trist
és perquè no puc
esborrar la por
dels meus pobres ulls.
Jo no estimo la mort
ni el seu pas tan glaçat,
no la vull per a avui, ni tampoc com a record;
que m'agrada el batec d'aquell cor que, lluitant,
dóna vida a la mort
a què l'han condemnat.
I si canto trist
és perquè no puc
oblidar la mort
d'ignorats companys.
Jo no estimo el meu cant, perquè sé que han callat
tantes boques, tants clams, dient la veritat;
que jo m'estimo el cant
de la gent del carrer
amb la força dels mots
arrelats en la raó.
I si canto trist
és per recordar
que no és així
des de fa tants anys.
En als ik treurig zing
Ik hou niet van de angst, en ik wil het niet voor morgen,
ik wil het niet voor vandaag, noch als herinnering;
want ik hou van de glimlach
van een kind bij de zee
en zijn ogen als een boeket van schitterende dromen.
En als ik treurig zing
is het omdat ik niet kan
de angst wissen
uit mijn arme ogen.
Ik hou niet van de dood
of zijn ijzige gang,
ik wil het niet voor vandaag, noch als herinnering;
want ik hou van de klop van dat hart dat, vechtend,
leven geeft aan de dood
waarvoor het is veroordeeld.
En als ik treurig zing
is het omdat ik niet kan
de dood vergeten
van vergeten kameraden.
Ik hou niet van mijn lied, omdat ik weet dat zoveel monden,
zoveel schreeuwen, de waarheid zeiden;
want ik hou van het lied
van de mensen op straat
met de kracht van de woorden
geworteld in de rede.
En als ik treurig zing
is het om te herinneren
dat het niet zo is
sinds zoveel jaren.