Un núvol blanc
Senzillament se'n va la vida, i arriba
com un cabdell que el vent desfila, i fina.
Som actors a voltes,
espectadors a voltes,
senzillament i com si res, la vida ens dóna i pren paper.
Serenament quan ve l'onada, acaba,
i potser, en el deixar-se vèncer, comença.
La platja enamorada
no sap l'espera llarga
i obre els braços no fos cas, l'onada avui volgués queda's.
Així només, em deixo que tu em deixis;
només així, et deixo que ara em deixis.
Jo tinc, per a tu, un niu en el meu arbre
i un núvol blanc, penjat d'alguna branca.
Molt blanca...
Sovint és quan el sol declina que el mires.
Ell, pesarós, sap que, si minva, l'estimes.
Arribem tard a voltes
sense saber que a voltes
el fràgil art d'un gest senzill, podria dir-te que...
Només així, em deixo que tu em deixis;
així només, et deixo que ara em deixis.
Jo tinc, per a tu, un niu en el meu arbre
i un núvol blanc, penjat d'alguna branca.
Molt blanc...
Een witte wolk
Simpelweg gaat het leven voorbij, en komt
als een bolletje dat de wind meeneemt, en fijn.
We zijn soms acteurs,
soms toeschouwers,
simpelweg en alsof er niets aan de hand is, geeft het leven ons en neemt het papier terug.
Kalm wanneer de golf komt, eindigt,
en misschien, in het zich laten overwinnen, begint het.
Het verliefde strand
weet niet van de lange wacht
en opent de armen, voor het geval de golf vandaag wil blijven.
Zo alleen, laat ik je toe om me te laten gaan;
alleen zo, laat ik je nu me laten gaan.
Ik heb, voor jou, een nest in mijn boom
en een witte wolk, hangend aan een tak.
Heel wit...
Vaak is het wanneer de zon ondergaat dat je kijkt.
Hij, zwaar, weet dat, als hij afneemt, je van hem houdt.
We komen soms te laat
zonder te weten dat soms
de fragiele kunst van een simpele gebaar, je zou kunnen zeggen dat...
Alleen zo, laat ik je toe om me te laten gaan;
alleen zo, laat ik je nu me laten gaan.
Ik heb, voor jou, een nest in mijn boom
en een witte wolk, hangend aan een tak.
Heel wit...
Escrita por: Lluis Llach, De L'Emporda Edicions Musicals S A