Ya me perdí
He tenido noches sin poder dormir
Mirando al techo hasta que sale el Sol
Le hablo al puto vacío, aunque nunca me escuchó
¿Será que ya me perdí?
¿Será que ya me perdí?
¿Será que no sé escapar de lo que construí?
Porque en silencio siempre me mentí
¿Será que no sé salvar lo que destruí?
Porque en silencio
Siempre me rompí
Fingiendo estar bien
Cuando no es así
He tenido días que no quiero salir
Las persianas cerradas
No quiero ni oír las llamadas perdidas se cansaron de mí
¿Será que ya no soy yo?
¿Será que me perdí?
Porque no soy tan fuerte como digo en el fondo
Y me obligo a reír aunque me quiera rendir
Soy el único que carga el peso en mis hombros
Y ya no aguanto más seguir lejos de mí
¿Será que no puedo salvar lo que fui?
Porque en realidad siempre me escondí
Detrás de una calma que nunca sentí
No fue de golpe
Fue noche tras noche
Odiarme en secreto y tener que sonreír
Fue sentirme vacío
Delante de todos
Y aun así fingir
Que podía seguir
Me acostumbré a apagar lo que siento
A llenar mis pulmones de humo y silencio
Mientras todo por dentro
Empezaba a caer
Y cada mañana prometo cambiar
Pero llega la noche y me vuelvo a perder
Hay algo en mi cabeza que no quiere parar
Y otra parte de mí que no quiere volver
Porque llevo demasiado tiempo huyendo
De todo lo que un día jure enfrentar
Y aunque siga respirando
Por dentro estoy muerto
He pasado las noches hablando conmigo
Intentando entender en qué me convertí
Y me odio por volver a lo mismo
Por abrir otra herida que no cerró
Ya no encuentro refugio ni estando dormido
Ni el silencio consigue callar mi ansiedad
Y sigo con el peso en el alma
Sin saber si algún día voy a volver
Pero cada mañana me encuentro más lejos
Más roto, más frío, Lejos de mí
Como si poco a poco
Me apagara por dentro
Porque esto no rompe solo a quien cae
También destroza a quien quiere ayudar
Madre sin dormir
Viendo cómo te empiezas a apagar
Y lo peor es que sigues consciente
Ves cómo te hundes y no puedes salir
Como estar encerrado dentro de tu cuerpo
Mientras algo
Decide por ti
He mirado a los ojos de gente perdida
Que solo quería dejar de sufrir
Y entendí que detrás del silencio
Hay heridas que nadie llegó a ver venir
Y aunque muchos te juzgan
Desde fuera nadie entiende la guerra mental
Porque esto no siempre nace del vicio
A veces nace del dolor
Y la soledad
Y creces pensando que sentir es un fallo
Que pedir ayuda es fracasar
Hasta que un día el vacío
Te consume
Y ya no sabes cómo escapar
Porque esto te roba la vida antes de matarte
Y ahora entiendo que el verdadero miedo nunca fue caer o sufrir
Fue convertirme en alguien
Irreconocible
Y mirar atrás
Sin saber quién fui
¿Será que ya me perdí?
¿Será que ya me perdí?
¿Me perdí?
¿Me perdí?
Ik ben al verloren
Ik heb nachten gehad zonder te kunnen slapen
Kijkend naar het plafond tot de zon opkomt
Ik praat tegen de kut leegte, ook al heeft het me nooit gehoord
Is het zo dat ik al verloren ben?
Is het zo dat ik al verloren ben?
Is het zo dat ik niet weet te ontsnappen aan wat ik heb opgebouwd?
Want in stilte heb ik mezelf altijd bedrogen
Is het zo dat ik niet weet te redden wat ik heb vernietigd?
Want in stilte
Heb ik mezelf altijd gebroken
Doen alsof het goed gaat
Terwijl dat niet zo is
Ik heb dagen gehad dat ik niet wil uitgaan
De gordijnen dicht
Ik wil de gemiste oproepen niet eens horen, ze zijn moe van mij
Is het zo dat ik niet meer mezelf ben?
Is het zo dat ik verloren ben?
Want ik ben niet zo sterk als ik zeg dat ik ben
En ik dwing mezelf te lachen, ook al wil ik opgeven
Ik ben de enige die het gewicht op mijn schouders draagt
En ik kan het niet langer volhouden om ver van mezelf te blijven
Is het zo dat ik niet kan redden wat ik was?
Want in werkelijkheid heb ik me altijd verstopt
Achter een kalmte die ik nooit heb gevoeld
Het was niet ineens
Het was nacht na nacht
Me in het geheim haten en moeten glimlachen
Het was me leeg voelen
Voor iedereen
En toch doen alsof
Ik verder kon gaan
Ik ben gewend geraakt om te verbergen wat ik voel
Om mijn longen te vullen met rook en stilte
Terwijl alles van binnen
Begon te vallen
En elke ochtend beloof ik te veranderen
Maar de nacht komt en ik raak weer verloren
Er is iets in mijn hoofd dat niet wil stoppen
En een ander deel van mij dat niet terug wil keren
Want ik ben al te lang aan het vluchten
Voor alles wat ik ooit heb gezworen onder ogen te zien
En hoewel ik blijf ademen
Ben ik van binnen dood
Ik heb nachten doorgebracht met praten tegen mezelf
Proberend te begrijpen in wat ik ben veranderd
En ik haat mezelf voor het weer hetzelfde te doen
Voor het openen van een andere wond die niet genezen is
Ik vind geen toevlucht, zelfs niet als ik slaap
Zelfs de stilte kan mijn angst niet stillen
En ik blijf met het gewicht op mijn ziel
Zonder te weten of ik ooit weer zal terugkeren
Maar elke ochtend vind ik mezelf verder weg
Meer gebroken, kouder, Ver van mezelf
Alsof ik beetje bij beetje
Van binnenuit uitdoof
Want dit breekt niet alleen degene die valt
Het verwoest ook degene die wil helpen
Moeder zonder slaap
Kijkend hoe je begint uit te doven
En het ergste is dat je je bewust blijft
Je ziet hoe je zinkt en je kunt niet ontsnappen
Alsof je opgesloten zit in je lichaam
Terwijl iets
Voor jou beslist
Ik heb in de ogen gekeken van verloren mensen
Die gewoon wilden stoppen met lijden
En ik begreep dat achter de stilte
Wonden zijn die niemand heeft zien aankomen
En hoewel velen je veroordelen
Van buitenaf begrijpt niemand de mentale oorlog
Want dit komt niet altijd voort uit verslaving
Soms komt het voort uit pijn
En eenzaamheid
En je groeit op met de gedachte dat voelen een fout is
Dat hulp vragen falen is
Totdat op een dag de leegte
Je consumeert
En je niet meer weet hoe te ontsnappen
Want dit steelt je leven voordat het je doodt
En nu begrijp ik dat de echte angst nooit was om te vallen of te lijden
Het was om iemand te worden
Onherkenbaar
En terug te kijken
Zonder te weten wie ik was
Is het zo dat ik al verloren ben?
Is het zo dat ik al verloren ben?
Ben ik verloren?
Ben ik verloren?