LA PRIMAVERA (part. La Plazuela)
¿Cuándo fue que la primera nos habló?
Nos dijo que sin la lluvia nunca hay una flor
Cada vez que me paseo por el barrio
Ya no veo necesario mal de amore' o mal fario, oh-oh-oh
Pa' el tiempo que me queda
Tranquilita yo quiero estar
Tener una casita
Desde la que se escuche el mar
Y que todo lo bueno
Se quede y lo malo se va
Nadando en recuerdo'
De mi gente cuando yo ya no pueda estar más
Te-Te-Tengo que encontrar mi tranquilidad
Escucho tantas voce' que no pue'o ni hablar
Perdío' siempre se me va
Me cuesta tanto controlar
Y el tiempo lo quiero parar
Para quedarme con lo que me importa de verdad
Perdío' siempre se me va
Me cuesta tanto controlar, eh-ey
Pa' el tiempo que me queda
Tranquilita yo quiero estar
Tener una casita
Desde la que se escuche el mar
Y que todo lo bueno
Se quede y lo malo se va
Nadando en recuerdo'
De mi gente cuando yo ya no pueda estar más
Dejarlo atrás no es salir corriendo
Ni estar calla'o es estar en silencio
Y a veces pienso
Lo que valoro mi tranquilidad
Yo intento de to' lo bueno que tengo
Y aun así a vece' me veo en el suelo
No me valora
Lo que en mis tiempo' yo he podío' dar
Y hay mil razone' para estar riendo
Pero las do' que me quitan el sueño
Nunca me vean
Tiran pa'lante sin mirar atrás
¿Cuándo fue que la primera nos habló?
Nos dijo que sin la lluvia nunca hay una flor
Pa' el tiempo que me queda
Tranquilita yo quiero estar
Tener una casita
Desde la que se escuche el mar
Y que todo lo bueno
Se quede y lo malo se va
Nadando en recuerdo'
De mi gente cuando yo ya no pueda estar más
DE LENTE (ft. La Plazuela)
Wanneer sprak de eerste met ons?
Ze zei dat zonder regen er nooit een bloem is
Elke keer als ik door de buurt wandel
Zie ik geen noodzaak meer voor liefdesverdriet of pech, oh-oh-oh
Voor de tijd die me nog rest
Wil ik rustig zijn, dat is wat ik wil
Een klein huisje hebben
Van waar je de zee kunt horen
En dat al het goede
Blijft en het slechte gaat
Zwemmend in herinneringen
Van mijn mensen als ik er niet meer kan zijn
Ik-Ik-Moet mijn rust vinden
Ik hoor zoveel stemmen dat ik niet eens kan praten
Verlies me altijd, het gaat zo snel
Het is zo moeilijk om te controleren
En de tijd wil ik stoppen
Om te blijven bij wat echt belangrijk voor me is
Verlies me altijd, het gaat zo snel
Het is zo moeilijk om te controleren, eh-ey
Voor de tijd die me nog rest
Wil ik rustig zijn, dat is wat ik wil
Een klein huisje hebben
Van waar je de zee kunt horen
En dat al het goede
Blijft en het slechte gaat
Zwemmend in herinneringen
Van mijn mensen als ik er niet meer kan zijn
Het achterlaten is niet wegrennen
En stil zijn is niet hetzelfde als zwijgen
En soms denk ik
Aan hoe ik mijn rust waardeer
Ik probeer alles wat goed is te omarmen
En toch zie ik mezelf soms op de grond
Men waardeert niet
Wat ik in mijn tijd heb kunnen geven
En er zijn duizend redenen om te lachen
Maar de twee die me de slaap ontnemen
Zien me nooit
Ze gaan verder zonder om te kijken
Wanneer sprak de eerste met ons?
Ze zei dat zonder regen er nooit een bloem is
Voor de tijd die me nog rest
Wil ik rustig zijn, dat is wat ik wil
Een klein huisje hebben
Van waar je de zee kunt horen
En dat al het goede
Blijft en het slechte gaat
Zwemmend in herinneringen
Van mijn mensen als ik er niet meer kan zijn