395px

Het Meisje Van De Bus

Lonepsi

La Fille Du Bus

Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule
L'odeur qu'elle dégage tue la totalité de mes sens
Faut pas qu'elle redescende, j'pourrai pas renaître de mes cendres
Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule

Il y a des heures qu'on nous enlève, qu'on nous dérobe
La vie un poison, la passion comme unique sérum
Acteur d'un mode de vie qui demande sans arrêt de fournir des efforts
Je n'ai pas la permission de me reposer, sinon je ne connaîtrai jamais mon essor
Illuminé par un lampadaire et le soleil qui vient de se coucher
Je pars de chez moi, tout en espérant qu'un jour mes paroles pourront les toucher
Je sors de chez moi, tout en espérant qu'un jour mes paroles pourront les toucher

Assis au fond d'un bus, j'ai pris un ticket sans arrêt
La tête contre la vitre, je ne pense a rien, je l'admets
Tout d'un coup une fille monte, nos regards ne se croiseront jamais
J'ai pris de quoi écrire, et puis je l'ai décrit dans mon carnet

Il y a la nuit dans le regard de cette fille
Elle me laisse septique
Je ne connais pas bien son histoire comme Shakespeare
Mais moi je m'en fous tant que demeure la rêverie
Elle me donne le vertige
C'est comme si tout d'un coup j'étais asservi
Elle n'avait pas de peine et paraissait sans merci

Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule
L'odeur qu'elle dégage tue la totalité de mes sens
Faut pas qu'elle redescende, j'pourrai pas renaître de mes cendres
Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule

Elle avait les yeux brillants
Les cheveux bruns et elle
S'est bien débrouillée
Pour que mon cœur soit broyé
Certains la draguaient
Mais moi je la traquais
J'étais comme drogué
Je n'avais plus de tracas
Puis quand elle est descendue, j'ai tout oublié d'un trait
Victime d'amnésie, comme pour se souvenir d'un rêve
C'est comme si j'avais trébuché sur son absence
Et, elle s'en allait loin de moi, comme si je n'avais rien d'essentiel

Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule
L'odeur qu'elle dégage tue la totalité de mes sens
Faut pas qu'elle redescende, j'pourrai pas renaître de mes cendres
Quand elle rentre dans le bus, ce n'est pas un individu
Cette fille est une variation de l'air, une infinitude
Une atmosphère en plus, une population à elle seule
Le regard dans le vide, elle ne verra pas ma belle gueule

Het Meisje Van De Bus

Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien
De geur die ze verspreidt doodt al mijn zintuigen
Ze moet niet weer uitstappen, ik kan niet herboren worden uit mijn as
Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien

Er zijn uren die ons worden afgenomen, die ons worden ontroofd
Het leven is een vergif, de passie als enige serum
Acteur van een levensstijl die voortdurend vraagt om inspanning
Ik heb geen toestemming om te rusten, anders zal ik mijn groei nooit kennen
Verlicht door een lantaarnpaal en de zon die net ondergaat
Ik vertrek van huis, hopend dat mijn woorden hen ooit kunnen raken
Ik stap uit mijn huis, hopend dat mijn woorden hen ooit kunnen raken

Zittend achterin de bus, heb ik een ticket zonder eind
Mijn hoofd tegen het raam, ik denk aan niets, dat geef ik toe
Plots stapt er een meisje in, onze blikken zullen elkaar nooit kruisen
Ik heb iets om op te schrijven, en toen beschreef ik haar in mijn notitieboek

Er is de nacht in de blik van dit meisje
Ze maakt me sceptisch
Ik ken haar verhaal niet goed zoals Shakespeare
Maar het kan me niet schelen zolang de droom blijft bestaan
Ze geeft me duizelingen
Het is alsof ik ineens geketend ben
Ze had geen medelijden en leek genadeloos

Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien
De geur die ze verspreidt doodt al mijn zintuigen
Ze moet niet weer uitstappen, ik kan niet herboren worden uit mijn as
Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien

Ze had stralende ogen
Bruine haren en ze
Heeft het goed gedaan
Om mijn hart te verpletteren
Sommigen probeerden haar te versieren
Maar ik achtervolgde haar
Ik was als een junk
Ik had geen zorgen meer
En toen ze uitstapte, vergat ik alles in één klap
Slachtoffer van amnesie, alsof ik me een droom herinner
Het is alsof ik struikelde over haar afwezigheid
En, ze ging ver weg van mij, alsof ik niets essentieels had

Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien
De geur die ze verspreidt doodt al mijn zintuigen
Ze moet niet weer uitstappen, ik kan niet herboren worden uit mijn as
Wanneer ze de bus instapt, is het geen individu
Dit meisje is een variatie van de lucht, een oneindigheid
Een extra sfeer, een bevolking op zichzelf
De blik in de leegte, ze zal mijn mooie gezicht niet zien

Escrita por: Lonepsi