Le Temps D'un Instant
Je tourne en rond comme la terre ou l’univers, et mes remords ondulent mécaniquement
Pour gagner, j’attendrai pas un signe des étoiles ou bien leur ré-alignement
Tu peux fouiller dans tes souvenirs, car t’enivrer d’une illusion réparera tes plaies
Mais provisoirement, car ça n’est pas réel
Et l’autre jour, allongé dans un parc, je contemplais l’immobilité des nuages
C’était tellement prenant que, pendant un moment, j’ai oublié de vivre
J’ai oublié de vivre, comme quand j’étais petit
Quand je n'me souciais pas de c'que j’allais devenir
J’ai oublié de vivre
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
Le bonheur il y a des jours avec et des mois sans
Messieurs, à mes yeux, vous connaissez parfaitement ce genre d’émotions
La mission, étant de pouvoir détenir le plus de gains provenant de la moisson
Si comme Akhenaton, je ponds des classiques et puis que je canne à temps
Ou bien, si je suis connu tôt, je sais que je me demanderai
Lindo, connais-tu la joie de partir vers d’autres terres, incognito?
Pour me révolter, je fais de mes mots des revolvers
Si je suis tombé par terre, c’est pas la faute à Voltaire
Relation épistolaire histoire de tirer un trait, sans manier le pistolet
L’inspiration me provient toujours dans mon labo de la nuit
Pour la puiser je dois plonger dans les limbes de l’ennui
Et je n’arrêterai jamais d’aller plus loin
Je continuerai d’écrire, dans le café du coin
Non je n’arrêterai jamais d’aller plus loin, je continuerai d’écrire
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
J’ai oublié de vivre, le temps d’un instant, j’étais redevenu ce môme insouciant
De Tijd Van Een Moment
Ik draai rond als de aarde of het universum, en mijn spijt golft mechanisch
Om te winnen, wacht ik niet op een teken van de sterren of hun heralignering
Je kunt in je herinneringen graven, want jezelf bedwelmen met een illusie zal je wonden helen
Maar tijdelijk, want het is niet echt
En de andere dag, liggend in een park, keek ik naar de stilstand van de wolken
Het was zo meeslepend dat ik, even, vergat te leven
Ik vergat te leven, zoals toen ik klein was
Toen ik me geen zorgen maakte over wat ik zou worden
Ik vergat te leven
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden
Geluk, er zijn dagen met en maanden zonder
Heren, in mijn ogen, kennen jullie dit soort emoties perfect
De missie is om zoveel mogelijk winst uit de oogst te behalen
Als ik zoals Akhenaton klassiekers schrijf en op tijd stop
Of als ik vroeg bekend ben, weet ik dat ik me zal afvragen
Lindo, ken je de vreugde van het vertrekken naar andere landen, incognito?
Om me te verzetten, maak ik van mijn woorden revolvers
Als ik op de grond ben gevallen, is het niet de schuld van Voltaire
Epistolair contact om een streep te trekken, zonder het pistool te hanteren
De inspiratie komt altijd uit mijn nachtelijk laboratorium
Om het te putten moet ik duiken in de limbo van de verveling
En ik zal nooit stoppen met verder gaan
Ik blijf schrijven, in het café om de hoek
Nee, ik zal nooit stoppen met verder gaan, ik blijf schrijven
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden
Ik vergat te leven, de tijd van een moment, ik was weer dat zorgeloze kind geworden