395px

Op Elk Hoekje Van Mijn Buurt

Los Acosta

En Cada Esquina De Mi Barrio

Estoy tan solo aquí en la casa
lleno de angustia y de nostalgia
pregunto a dios que me pasa
si amarte a sido mi tormento
pienso en ti a cada momento
y se me habren las heridas
por que de tantas despedidas
solo la tuya me ha dolido

En cada esquina de mi barrio
guardo recuerdos de tu amor
en la sonrisa de unos niños
en el perfume de una flor

En cada esquina de mi barrio
hoy me alejo de tus pasos
ahora estas en otros brazos
me dule tanto tu traicon

Tomo en mis manos esa foto
en donde estamos abrazados
y sin querer mis ojos tristes
quedan de llanto inundados
sabor amargo hay en mi vida
todo me sabe a soledad
tu ausencia ahoga mi pecho
sin ti no puedo respirar

En cada esquina de mi barrio
guardo recuerdos de tu amor
en la sonrisa de unos niños
en el perfume de una flor

En cada esquina de mi barrio
hoy me alejo de tus pasos
ahora estas en otros brazos
me dule tanto tu traicon

Op Elk Hoekje Van Mijn Buurt

Ik ben hier zo alleen in huis
vol angst en nostalgie
ik vraag God wat er met me is
dan je liefde een kwelling is geweest
ik denk aan jou elke minuut
en mijn wonden gaan weer open
want van al die afscheidnemingen
is alleen die van jou echt pijnlijk

Op elk hoekje van mijn buurt
bewaar ik herinneringen aan je liefde
in de glimlach van een paar kinderen
in de geur van een bloem

Op elk hoekje van mijn buurt
neem ik afstand van jouw stappen
dat jij nu in andere armen bent
het doet zoveel pijn, jouw verraad

Ik neem die foto in mijn handen
waar we samen omhelst zijn
en zonder het te willen zijn mijn ogen treurig
vervuld met tranen
bittere smaak is in mijn leven
dit alles smaakt naar eenzaamheid
jouw afwezigheid verstikt mijn borst
zonder jou kan ik niet ademen

Op elk hoekje van mijn buurt
bewaar ik herinneringen aan je liefde
in de glimlach van een paar kinderen
in de geur van een bloem

Op elk hoekje van mijn buurt
neem ik afstand van jouw stappen
dat jij nu in andere armen bent
het doet zoveel pijn, jouw verraad

Escrita por: Ernesto Acosta, Ricardo Acosta