Lloro
Solo vacio, me encuentro vencido
no siento nada, mi mundo se ha ido (bis)
escuchame
ella se enamoro de la persona equivocada
ella nunca entendio por que ese hombre no lo amaba
ella creyo que lo tenia todo y desperto sin nada
frente a su almohada sola y desconsolada
su mirada se marchito como un petalo de rosa solitario
excluido del rosario diario
y tras un beso imaginario
se encontro a la soledad
haciendo el dolor con la realidad
busco piedad
en objetos carentes de vida
le abrio una puerta
mas no encontro salida
trato de ser fuerte pero estaba debil
pues no aparecian
mensajes nuevos en su movil
le tiro piedras al destino
soño con una iglesia
miro una foto de alegria que le traia tristeza
ella logro entender que todo fue un error
y se quedo mirando su graffiti de amor
Solo vacio, me encuentro vencido
no siento nada, mi mundo se ha ido (bis)
ella quedo una vez mas
con la nostalgia despierta
el odio de fiesta y las fantasis muertas
ya el no estaba cerca
que extraño es el mundo
pues su fe se fue con el en su piel
como un ave sin rumbo
escribio en su libro parte de la historia
un asotea y un cuarto
que iban directo a la gloria
un condon con restos de deseos
inamaginables gemidos incontrolables
y ahora quien es el culpable?
otra llamada en vano
otra risa que se esfuma
mientras piensa en el
y otro cigarro se fuma
60 70 motivos
para no olvidarlo y solo uno
para por siempre dejarlo
su corazon tenia dueño
rompio el acertijo
unio el indice al pulgar
y lo que este afuera te quiero dijo
sus sueños se rompieron
no encontro su calor
y se quedo mirando nuevamente el graffiti de amor
Solo vacio, me encuentro vencido
no siento nada, mi mundo se ha ido (bis)
Solo... Solo... Solo... Solo...Solo
Solo....Solo
Ik Huil
Helemaal leeg, ik voel me verslagen
ik voel niets, mijn wereld is verdwenen (bis)
luister naar me
zij wordt verliefd op de verkeerde man
zij begreep nooit waarom die man niet van haar hield
zij dacht dat ze alles had en wakkerde op zonder iets
voor haar kussen, alleen en radeloos
haar blik verwelkte als een eenzame rozenblad
uitgesloten van de dagelijkse rozenkrans
en na een denkbeeldige kus
trof ze de eenzaamheid
het maakte de pijn echt
deed een beroep op medelijden
in levenloze objecten
ze opende een deur
maar vond geen uitgang
ze probeerde sterk te zijn, maar was zwak
want er kwamen geen nieuwe berichten binnen
af op haar mobiel
ze gooide stenen naar het lot
droomde van een kerk
deed een foto van vreugde die haar verdriet bezorgde
zij begreep eindelijk dat alles een vergissing was
en bleef maar naar haar liefdesgraffiti staren
Helemaal leeg, ik voel me verslagen
ik voel niets, mijn wereld is verdwenen (bis)
zij bleef nog een keer
met de nostalgie wakker
de haat in feeststemming en de dode fantasieën
hij was er al niet meer
de wereld is vreemd
want haar geloof ging met hem mee in haar huid
als een vogel zonder koers
schreef ze in haar boek een deel van het verhaal
een zolder en een kamer
die rechtstreeks naar de glorie gingen
een condoom met resten van ondenkbare wensen
onbeheersbare zuchten
en nu, wie is de schuldige?
een andere telefoontje zonder resultaat
nog een lach die vervaagt
terwijl ze aan hem denkt
en weer een sigaret wordt gerookt
60, 70 redenen
om het niet te vergeten en maar eentje
om het voor altijd los te laten
een hart had een eigenaar
doorbrak de puzzel
verbond de wijsvinger met de duim
en wat er daarbuiten was, zei ze, ik wil je
er waren geen dromen meer
ze vond zijn warmte niet
en bleef opnieuw naar de liefdesgraffiti staren
Helemaal leeg, ik voel me verslagen
ik voel niets, mijn wereld is verdwenen (bis)
Helemaal... Helemaal... Helemaal... Helemaal... Helemaal
Helemaal... Helemaal