Poesía
De pronto ya no sé qué pasa en mi.
De pronto ya no se quién soy.
De pronto ya no reconozco nada
de lo que un día fui
Y cómo fue que ella llegó,
cómo fue que me atrapó,
cómo fue que me enredó en su mundo?
Cómo fue que me arrastró, me hechizó, de luz me llenó?
-Hoy me pregunto-
Cómo se coló en mis venas,
alivió todas mis penas
en cuestiones de segundos?
Cómo me cambió los días
y convirtió en palabras mi agonía?
-Hoy me pregunto-
Y me le hechó combustible al corazón
y mi espíritu le dió la vuelta al mundo.
Me llenó de placer
y por más que me intento responder...
-Hoy me pregunto-
Cómo fue? No sé decirte cómo fue.
No sé explicarte qué pasó
pero de ti me enamoré.
Y cómo fue? No sé decirte qué pasó
pero de ti me enamoré!
Porque desde el primer momento
yo sabía que eras para mi.
(EL B)
Amada dama, amalgama que da más cada ocasión.
Hada alada, llama que inflama y cala más en mi corazón.
Cálida y helada a la vez, salida a mi pasión, mi respiración.
Tu nombre de este hombre, resurrección.
Madrugada tras madrugada el milagro se hace,
el momento más bello en que un día muere y otro nace.
Tu presencia, esencia especial de mi inspiración.
Nada es comparable a tu desnudez en un renglón.
Destruyes dolor, destupes rencor, no esfumes tu perfume de amor.
Es humor de fe, defenderé tu honor.
Seré tu protector, tu mi espada; herida, mi cura.
Cada trago amargo, un paso en tu largo camino de dulzura.
Doncella pura, criatura, mi esfinge
donde todo converge, ser que siempre emerge virgen,
que no exige y se entrega,
que siempre llega nueva con ganas nuevas
a nuestra siempre nueva cita a ciegas,
que no me niega su alegría,
su melancolía, su tristeza, su pena,
su ira, sus fantasías, su alma llena,
su caja fuerte vacía.
Muchos luchan por su gloria día a día, pero es mia!
El ansia indescriptible, imprescindible, invisible.
Mas cada susurro tuyo aunque mínimo, me es legible.
Es increíble cómo en cada espacio de mi ser navegas.
Qué he de hacer si un día no llegas?
Si un día me dejas?
En la oscuridad repitiendo tu nombre mil veces,
amo la soledad porque es cuando tu magia aparece.
Al parecer, tras cada anochecer tu serás mi abrigo.
Cuándo podré irme contigo?
-Hoy me pregunto-
(Silvito)
Abuela nos presentó siendo un niño todavía.
Alegría la mia, el día que llegaste te sentía
yendo y penetrando como un asesino a sangre fria.
Adictiva, mas diría que dejarte no podría.
Guía tu mano sombría sobre mi alma vacía,
sigo tu rumbo, retumbo cuando haces que sonría.
Y aunque muchos ya han logrado convertirte en mercancía,
humillarte no es posible ni odiarte, preciosa mia.
Lía más tu aroma tierno al mundo con su secreto,
que los gobiernos y leyes se rijan por tus decretos,
que amarte no sea un reto para asesinos o ateos.
Creo y veo en tus entrañas un porvenir menos feo.
A juzgar por lo que creo y el deseo de poseerte,
suerte mia, ansía verte inerte sobre la muerte.
Gente que no logra hacerte suya.
Pude tenerte, puedo morderte, apretarte,
usarte, darte y olerte,
verte como lo intocable, mi desafío mayor.
El secreto, la cima, la meta de un mundo mejor.
Mi sangre y herida vida, respétala por favor.
Mis conceptos y dolores, la venganza y el amor.
Llévate mi error, mis momentos de terror,
mis recuerdos y valor.
Sigues siendo tú mi dama, mi flor,
mi redentor, mi reparador de sueños,
mi color, mi calor, mis lágrimas de dolor,
mi rencor, mi fuerza de luchar mientras prosigo,
mi libertad baja en todo lo que pienso y lo que digo,
mi testigo, mi noche, mi estrella, mi mejor amigo.
Cómo le hago si no estoy contigo?
-Hoy me pregunto-
(...)
Y yo no sé explicarte como fue,
yo solo sé que desde que te encontré,
me quedé para verte, quererte y tenerte.
Pero prefiero cuidarte y hacerte mia por siempre
como la nena de mis ojos.
Me recrea, colorea mis ideas y las cojo,
me quita el enojo y hace de mi una mejor persona.
Reanima mi autoestima cuando ésta no funciona,
es la patrona de mis frases, mi espada de la guerra
o mi bandera de hacer las pases.
La que muere pero renace,
la alegría de mi día
cuando es ella quien la compañía me hace.
Tan bella y tan deslumbrante,
míranos a nosotros dos vueltos locos por ser sus amantes.
Mi vida cambia en el instante cuando nos conocimos,
ambos nos volvimos transparentes.
Ella es quien guía mis pasos,
quien se entera de primera sobre mis aciertos y mis fracasos.
Fue quien me acogió en sus brazos,
quien me recogió cuando mi mundo se rompió en mil pedazos.
Por eso sé que me ama.
Junto a mi cuando mamá se fue
y cuando el viejo cayó en cama.
Y aunque muchos la reclaman,
no siento pena alguna saben.
Ella es mi primera dama!
(Aldo)
Iluminada, iluminas mi nada.
En láminas caminas.
Fina y vulgar, encaminás mi ánima a la cima.
Lastimas más y más mis más profundos dolores
y encima me das paz y vas detrás de mi sembrando flores.
Muchos te adoran, muchos te ignoran.
Algunos te ven, lloran, imploran pasar a tu lado las horas.
Doctora que nos cura la melancolía,
fria como una inyección de pasión y fantasía.
La mesía que de mi encía despegar ansía.
En sílaba, así que si la ve salúdala,
que un día podría ser quien levante tu corazoncito.
Porque ella lo puede todo, nada borrará su mito.
Ella es luz, el pus de la tristeza, la cruz,
el verso, el beso, el rezo, mi Alá, mi Jesús.
Si no entrara en su vidas,
cuánta oscuridad bloqueará
esa sonrisa limpia que hoy se dibuja en su cara?
Y hay valor en los ojos de quien lucha por amor
y a ti te entrega su corazón,
porque aunque muchos no lo crean,
mi reina, tu eres nuestra salvación.
Te necesito como una niña a su osito en su camita,
palparte con la mente es una sensación bendita.
En el cielo tú, en la tierra tú,
en el mar tú, en mi piel tú.
I LOVE YOU princesita y damicela encantadora.
Tú me has enamorado.
Lo más lejos que quiero estar de ti, es a tu lado.
Tu eres el aire que respiro, tu belleza admiro.
Naces cuando me inspiro y...
- Hoy me pregunto-
Y cómo fue que ella llegó,
cómo fue que me atrapó,
cómo fue que me enredó en su mundo?
Cómo fue que me arrastró, me hechizó, de luz me llenó?
-Hoy me pregunto-
Cómo se coló en mis venas,
alivió todas mis penas
en cuestiones de segundos?
Cómo me cambió los días
y convirtió en palabras mi agonía?
-Hoy me pregunto-
Y me le hechó combustible al corazón
y mi espíritu le dió la vuelta al mundo.
Me llenó de placer
y por más que me intento responder...
-Hoy me pregunto-
Cómo fue? No sé decirte cómo fue.
No sé explicarte qué pasó
pero de ti me enamoré.
Y cómo fue? No sé decirte qué pasó
pero de ti me enamoré!
Porque desde el primer momento
yo sabía que eras para mi.
Poëzie
Plotseling weet ik niet meer wat er met me aan de hand is.
Plotseling weet ik niet meer wie ik ben.
Plotseling herken ik niets meer
van wat ik ooit was.
En hoe kwam het dat zij binnenkwam,
hoe kwam het dat ze me gevangen nam,
hoe kwam het dat ze me verstrikte in haar wereld?
Hoe kwam het dat ze me meesleepte, me betoverde, me vulde met licht?
-Vandaag vraag ik me af-
Hoe ze in mijn aderen doordrong,
al mijn verdriet verlichtte
in een kwestie van seconden?
Hoe ze mijn dagen veranderde
en mijn agonies in woorden omzette?
-Vandaag vraag ik me af-
En ze gaf mijn hart brandstof
en mijn geest draaide de wereld rond.
Ze vulde me met genot
en hoe hard ik ook probeer te antwoorden...
-Vandaag vraag ik me af-
Hoe was het? Ik kan je niet vertellen hoe het was.
Ik kan je niet uitleggen wat er gebeurde
maar ik werd verliefd op jou.
En hoe was het? Ik kan je niet vertellen wat er gebeurde
maar ik werd verliefd op jou!
Want vanaf het eerste moment
wist ik dat jij voor mij was.
(EL B)
Geliefde dame, mengsel dat meer geeft bij elke gelegenheid.
Vleugelfee, vlam die aansteekt en dieper in mijn hart doordringt.
Warm en koud tegelijk, uitweg naar mijn passie, mijn adem.
Jouw naam voor deze man, wedergeboorte.
Elke ochtend weer gebeurt de wonder,
de mooiste momenten waarop de ene dag sterft en de andere geboren wordt.
Jouw aanwezigheid, speciale essentie van mijn inspiratie.
Niets is te vergelijken met jouw naaktheid op een regel.
Je vernietigt pijn, verwijdert wrok, laat je geur van liefde niet vervagen.
Het is geloofsgrap, ik zal jouw eer verdedigen.
Ik zal jouw beschermer zijn, jij mijn zwaard; verwonding, mijn genezing.
Elke bittere slok, een stap op jouw lange pad van zoetheid.
Reine maagd, schepsel, mijn sfinx
waar alles samenkomt, wezen dat altijd maagdelijk opduikt,
dat niet eist en zich overgeeft,
dat altijd nieuw aankomt met nieuwe verlangens
op onze altijd nieuwe blind date,
dat me zijn vreugde niet ontzegt,
zijn melancholie, zijn verdriet, zijn pijn,
zijn woede, zijn fantasieën, zijn volle ziel,
zijn lege kluis.
Velen strijden elke dag voor hun glorie, maar die is van mij!
De onbeschrijfelijke, onmisbare, onzichtbare hunkering.
Maar elke fluistering van jou, hoe klein ook, is leesbaar voor mij.
Het is ongelooflijk hoe je in elke ruimte van mijn wezen navigeert.
Wat moet ik doen als je op een dag niet komt?
Als je me op een dag verlaat?
In de duisternis herhaal ik je naam duizend keer,
ik hou van de eenzaamheid omdat het de tijd is dat jouw magie verschijnt.
Blijkbaar, na elke avond zal jij mijn schuilplaats zijn.
Wanneer kan ik met jou gaan?
-Vandaag vraag ik me af-
(Silvito)
Grootmoeder stelde ons voor toen ik nog een kind was.
Mijn vreugde, de dag dat je kwam voelde ik je
komend en doordringend als een koelbloedige moordenaar.
Verslavend, maar ik zou zeggen dat ik je niet kan laten gaan.
Leid je sombere hand over mijn lege ziel,
ik volg jouw koers, weerklinkend wanneer je me laat glimlachen.
En hoewel velen je al hebben weten te verhandelen,
is het onmogelijk je te vernederen of te haten, mijn kostbare.
Bind je zachte geur meer aan de wereld met zijn geheim,
laat de regeringen en wetten zich aan jouw decreten houden,
laat het liefhebben geen uitdaging zijn voor moordenaars of atheïsten.
Ik geloof en zie in jouw ingewanden een minder lelijke toekomst.
Afgaand op wat ik geloof en de wens om je te bezitten,
mijn geluk, ik verlang ernaar je levenloos boven de dood te zien.
Mensen die je niet van jou kunnen maken.
Ik kon je hebben, ik kan je bijten, je knijpen,
je gebruiken, je geven en ruiken,
jou zien als het onaanraakbare, mijn grootste uitdaging.
Het geheim, de top, het doel van een betere wereld.
Mijn bloed en gewonde leven, respecteer het alsjeblieft.
Mijn concepten en pijnen, de wraak en de liefde.
Neem mijn fout mee, mijn momenten van angst,
mijn herinneringen en moed.
Je blijft mijn dame, mijn bloem,
mijn verlosser, mijn herstel van dromen,
mijn kleur, mijn warmte, mijn tranen van pijn,
mijn wrok, mijn kracht om te vechten terwijl ik doorga,
mijn vrijheid daalt in alles wat ik denk en zeg,
mijn getuige, mijn nacht, mijn ster, mijn beste vriend.
Hoe moet ik het doen als ik niet bij jou ben?
-Vandaag vraag ik me af-
(...)
En ik weet niet hoe ik je moet uitleggen hoe het was,
ik weet alleen dat sinds ik je vond,
ik bleef om je te zien, je te willen en je te hebben.
Maar ik geef er de voorkeur aan je te beschermen en je voor altijd van mij te maken
zoals het meisje in mijn ogen.
Je vermaakt me, kleurt mijn ideeën en neemt ze mee,
je haalt mijn woede weg en maakt van mij een beter persoon.
Je herstelt mijn zelfvertrouwen wanneer het niet werkt,
je bent de bazin van mijn zinnen, mijn zwaard in de oorlog
of mijn vlag om de vrede te sluiten.
Degene die sterft maar weer opstaat,
de vreugde van mijn dag
wanneer zij de gezelschap is die me vergezelt.
Zo mooi en zo verblindend,
kijk naar ons twee, gek geworden om haar minnaars te zijn.
Mijn leven verandert in een oogwenk wanneer we elkaar ontmoeten,
we zijn beiden transparant geworden.
Zij is degene die mijn stappen leidt,
die als eerste hoort over mijn successen en mijn mislukkingen.
Zij was degene die me in haar armen ontving,
die me opving toen mijn wereld in duizend stukken viel.
Daarom weet ik dat ze van me houdt.
Bij mij toen mama wegging
en toen de oude man op bed viel.
En hoewel velen haar claimen,
voel ik geen enkele spijt, weet je.
Zij is mijn eerste dame!
(Aldo)
Verlicht, je verlicht mijn niets.
In platen loop je.
Fijn en vulgair, je leidt mijn ziel naar de top.
Je doet steeds meer pijn aan mijn diepste wonden
en bovendien geef je me rust en ga je achter me aan bloemen zaaien.
Velen aanbidden je, velen negeren je.
Sommigen zien je, huilen, smeken om uren aan jouw zijde door te brengen.
Dokter die onze melancholie geneest,
koud als een injectie van passie en fantasie.
De mes die van mijn tandvlees wil loskomen.
In lettergreep, dus als je haar ziet, groet haar,
want zij zou wel eens degene kunnen zijn die jouw hartje opheft.
Want zij kan alles, niets zal haar mythe wissen.
Zij is licht, de pus van verdriet, het kruis,
de vers, de kus, het gebed, mijn Allah, mijn Jezus.
Als zij niet in hun levens zou komen,
hoeveel duisternis zou dan blokkeren
die schone glimlach die vandaag op haar gezicht verschijnt?
En er is moed in de ogen van degene die voor de liefde vecht
en jou zijn hart geeft,
want hoewel velen het niet geloven,
mijn koningin, jij bent onze redding.
Ik heb je nodig zoals een meisje haar teddybeer in haar bed nodig heeft,
je met mijn geest aanraken is een gezegende sensatie.
In de hemel jij, op aarde jij,
in de zee jij, op mijn huid jij.
IK HOU VAN JE prinses en betoverde dame.
Jij hebt me verliefd gemaakt.
Het verst dat ik van jou wil zijn, is aan jouw zijde.
Jij bent de lucht die ik adem, jouw schoonheid bewonder ik.
Je wordt geboren wanneer ik me inspireer en...
- Vandaag vraag ik me af-
En hoe kwam het dat zij binnenkwam,
hoe kwam het dat ze me gevangen nam,
hoe kwam het dat ze me verstrikte in haar wereld?
Hoe kwam het dat ze me meesleepte, me betoverde, me vulde met licht?
-Vandaag vraag ik me af-
Hoe ze in mijn aderen doordrong,
al mijn verdriet verlichtte
in een kwestie van seconden?
Hoe ze mijn dagen veranderde
en mijn agonies in woorden omzette?
-Vandaag vraag ik me af-
En ze gaf mijn hart brandstof
en mijn geest draaide de wereld rond.
Ze vulde me met genot
en hoe hard ik ook probeer te antwoorden...
-Vandaag vraag ik me af-
Hoe was het? Ik kan je niet vertellen hoe het was.
Ik kan je niet uitleggen wat er gebeurde
maar ik werd verliefd op jou.
En hoe was het? Ik kan je niet vertellen wat er gebeurde
maar ik werd verliefd op jou!
Want vanaf het eerste moment
wist ik dat jij voor mij was.