Ausencia Sentimental
Ya comienza el festival, vinieron a invitarme.
Ya se van los provincianos que estudian conmigo,
Ayer tarde que volvieron preferí negarme,
Pa' no tener que contarle a nadie mis motivos,
Yo que me muero por ir y es mi deber quedarme,
Me quedo en la capital por cosas del destino.
Porque el medio de mis viejos es tan humilde
Que me dan para venirme y en diciembre regresar
Encerrado temblando escribí unas letras
Que detallan mi tristeza, mi ausencia sentimental
Que me traigan razones,
Le pedí al veni' a mis compañeros
Las anécdotas y los cuentos nuevos,
Que son costumbres de allá
Renglones pa mis viejos
Diciendoles cuanto los recuerdo
Mi novia y los amigos aquellos
Con que suelo frecuentar
Pa no mortificarme, ni escuchar la radio yo me atrevo
Que si el mango está en la plaza igual
Que si el maestro escalona asistió
Si bajó toño salas del plan
Que pasó? y aqui estoy pero mi alma está allá.
El que nunca ha estado ausente no ha sufrio guayabo
Hay cosas que hasta que no se viven no se saben
Creo escuchar en el aire un paseo bien tocado
Deliro esperando que alguien me llame del valle
Retrato al mono fragoso verseando con alguien
Cuanto se añora la fiesta de castro monsalvo
Pa saber si este año también fue lo mismo
Si asistieron los guajiros en nombre de mi región
Si invitó al doctor lópez, doña consuelo
Y que agrupaciones fueron, que kz fue mejor
Pero yo vuelvo al valle,
Voy a hurtado y me encuentro con todos
Y voy a jardines del ecce homo
Quiero a hector visitar
Veo a mi negra del alma
Que al ausente en la distancia espera
Que ante todo firme persevera
El gusto de mi mamá
Aquí hay mujeres buenas es absurdo pretender negarlo
Pero no las ha visto el cesar
Marquezote ni el guatapurí
No han visto madrugadas llegar
Y tu si, siempre que te iba a serenatear.
Sentimentele Afwezigheid
Het festival begint al, ze kwamen me uitnodigen.
De provinciale jongens die met me studeren gaan weer weg,
Gistermiddag, toen ze terugkwamen, weigerde ik,
Om niemand mijn redenen te hoeven vertellen,
Ik die doodgraag wil gaan, maar het mijn plicht is om te blijven,
Ik blijf in de hoofdstad door de dingen van het lot.
Want de middelen van mijn ouders zijn zo bescheiden
Dat ze me geven om te komen en in december weer terug te keren.
Opgesloten, trillend, schreef ik wat zinnen
Die mijn verdriet beschrijven, mijn sentimentele afwezigheid.
Breng me redenen,
Vroeg ik aan mijn vrienden,
De anekdotes en de nieuwe verhalen,
Die gewoontes van daar zijn.
Regels voor mijn ouders
Om te zeggen hoeveel ik aan ze denk,
Mijn vriendin en die vrienden
Met wie ik vaak omga.
Om me niet te kwellen, durf ik zelfs de radio niet te luisteren,
Want als de mango op het plein ligt,
Of als de meester Escalona aanwezig was,
Of als Toño Salas van het plan is gekomen,
Wat is er gebeurd? En hier ben ik, maar mijn ziel is daar.
Wie nooit afwezig is geweest, heeft geen verdriet gekend,
Er zijn dingen die je pas weet als je ze ervaart.
Ik geloof het in de lucht te horen, een goed gespeeld stuk,
Ik droom ervan dat iemand me uit het dal belt.
Ik zie de rommelige aap die met iemand aan het rijmen is,
Hoezeer ik het feest van Castro Monsalvo mis.
Om te weten of dit jaar ook hetzelfde was,
Of de boeren in naam van mijn regio aanwezig waren,
Of dokter López, mevrouw Consuelo uitnodigde,
En welke groepen er waren, welke kz het beste was.
Maar ik keer terug naar het dal,
Ik ga naar Hurtado en ontmoet iedereen,
En ik ga naar de tuinen van Ecce Homo,
Ik wil Hector bezoeken.
Ik zie mijn zwarte ziel,
Die de afwezige in de afstand wacht,
Die, boven alles, standvastig volhardt,
De smaak van mijn moeder.
Hier zijn goede vrouwen, het is absurd om dat te ontkennen,
Maar César heeft ze niet gezien,
Marquezote of de Guatapurí,
Hebben de ochtenden niet zien aankomen,
En jij wel, altijd als ik je kwam serenaderen.