Mil Versos de Olvido
Esta es la última cancion que voy a dedicarte
Ya me aburrí de vivi buscando tu querer
Que me digan lo que dices tu por todas partes
Impidiéndome y matándome con tu desdén
Como si yo no valiera na
Como si me acabaras de ver
Y he tenio que entender al final
Que en verdad me equivoque
Así es la vida, me utilizaste
Por conveniencia mis esperanzas alimentaste
Cuando lograste tus objetivos tú me zafaste
Y así de chévere olímpicamente chao y no más
Calandria, te vas y tú eres mi vida
Te marchas, y aunque te voy a llorar
Pero alza tu vuelo, yo veré si entiendo, que muera mi nido
Si cuento, un cuento grosero
O escribo, mil versos de olvido
La Luna pintaba tu sombra
Creí que había una piedra blanca
No había piedra blanca ni nada
Como tu la sombra era falsa
Dile a tu entrañable amiga que ya este tranquila
Tal vez al comienzo yo debí ser radical
Te quise como jamás ame nunca en la vida
Pero tu el mucho cariño lo entendiste mal
Y aunque te quiera no soy capaz
De transigir con lo que no es
Si cada quien tiene su lugar
Nunca quisiste entender
Y así es la vida, me utilizaste
Por conveniencia mis esperanzas alimentaste
Cuando lograste tus objetivos tú me zafaste
Y así de chevere olímpicamente chao y no más
Calandria, te vas y tú eres mi vida
Te marchas, sé que te voy a llorar
Pero alza tu vuelo, yo veré si entiendo y busco un buen camino
Si atino, y salgo a mi pueblo
O haciendo, mil versos de olvido
Vi muy transparente tu sombra
Creí que eran las piedras blancas
Mentira era la Luna sola
Como tu la sombra era falsa
Duizend Verzen van Vergetelheid
Dit is het laatste lied dat ik je ga wijden
Ik ben het zat om te leven in de zoektocht naar jouw liefde
Dat ze overal zeggen wat jij zegt
Me tegenhouden en me doden met jouw minachting
Alsof ik niets waard ben
Alsof je me net voor het eerst ziet
En ik heb uiteindelijk moeten begrijpen
Dat ik echt een fout heb gemaakt
Zo is het leven, je hebt me gebruikt
Voor jouw gemak voedde je mijn hoop
Toen je je doelen bereikte, liet je me los
En zo, heel relaxed, olympisch, dag en verder
Calandria, je gaat en jij bent mijn leven
Je vertrekt, en hoewel ik ga huilen
Maar vlieg hoog, ik zal zien of ik begrijp, dat mijn nest vergaat
Als ik tel, een grof verhaal
Of ik schrijf, duizend verzen van vergetelheid
De Maan schilderde jouw schaduw
Ik dacht dat er een witte steen was
Er was geen witte steen of iets
Zoals jij was de schaduw vals
Zeg tegen je dierbare vriendin dat ze zich gerust moet stellen
Misschien had ik in het begin radicaal moeten zijn
Ik hield van je zoals ik nog nooit in mijn leven heb gehouden
Maar jij begreep de veel genegenheid verkeerd
En hoewel ik van je hou, ben ik niet in staat
Om te buigen voor wat niet is
Als iedereen zijn plek heeft
Heb je nooit willen begrijpen
En zo is het leven, je hebt me gebruikt
Voor jouw gemak voedde je mijn hoop
Toen je je doelen bereikte, liet je me los
En zo, heel relaxed, olympisch, dag en verder
Calandria, je gaat en jij bent mijn leven
Je vertrekt, ik weet dat ik ga huilen
Maar vlieg hoog, ik zal zien of ik begrijp en een goede weg zoek
Als ik raak, en naar mijn dorp ga
Of terwijl ik duizend verzen van vergetelheid schrijf
Ik zag jouw schaduw heel transparant
Ik dacht dat het de witte stenen waren
Leugen, het was alleen de Maan
Zoals jij was de schaduw vals