Sapo Cancionero
Sapo de la noche, sapo cancionero,
Que vives soñando junto a tu laguna.
Tenor de los charcos, grotesco trovero,
Estás embrujado de amor por la luna.
Yo sé de tu vida sin gloria ninguna;
Sé de las tragedias de tu alma inquieta.
Y esa tu locura de amor a la luna
Es locura eterna de todo poeta
Sapo cancionero:
Canta tu canción,
Que la vida es triste,
Si no la vivimos con una ilusión
Tú te sabes feo, feo y contrahecho;
Por eso de día tu fealdad ocultas
Y de noche cantas tu melancolía
Y suena tu canto como letanía.
Repican tus voces en franca porfía;
Tus coplas son vanas como son tan bellas
¿no sabes, acaso, que la luna es fría,
Porque dió su sangre para las estrellas?
Kikker Zanger
Kikker van de nacht, kikker zanger,
Die droomt bij je vijver, zo vol verlangen.
Tenor van de plassen, groteske troubadour,
Je bent betoverd door de liefde van de maan.
Ik weet van je leven, zonder enige glorie;
Ik ken de tragedies van je onrustige ziel.
En die waanzin van liefde voor de maan
Is de eeuwige waanzin van elke dichter.
Kikker zanger:
Zing je lied,
Want het leven is treurig,
Als we het niet leven met een illusie.
Je weet dat je lelijk bent, lelijk en misvormd;
Daarom verberg je overdag je lelijkheid.
En 's nachts zing je je melancholie,
En klinkt je zang als een litanie.
Je stemmen weerklinken in felle strijd;
Je coupletten zijn ijdel, zo mooi als ze zijn.
Weet je niet, soms, dat de maan koud is,
Omdat ze haar bloed gaf voor de sterren?