Angelica
Angélica, cuando te nombro
Me vuelven a la memoria
Un valle, pálida Luna en la noche de abril
Y aquel pueblito de Córdoba
Si un águila fue tu cariño
Paloma mi pobre alma
Temblando, mi corazón en tus garras sangró
Y no le tuviste lástima
No olvidaré cuando en tu Córdoba te vi
Y tu clavel bajo los árboles robé
Mis brazos, fueron tu nido; tu velo: La luz
De la Luna entre los álamos
Tus párpados, si por instantes
Te vuelven los ojos mansos
Recuerdan, cuando en el cielo de pronto se ve
Que nace y muere un relámpago
La sábana, que sobre el suelo
Se tiende cuando la escarcha
No es blanca como la tímida flor de tu piel
Ni fría como tus lágrimas
Angelica
Angelica, als ik je naam noem
Komt alles weer terug in mijn geheugen
Een vallei, bleke Maan in de nacht van april
En dat dorpje in Córdoba
Als een adelaar jouw liefde was
Was ik een arme duif
Trillend, mijn hart bloedde in jouw klauwen
En je had geen medelijden met me
Ik zal niet vergeten toen ik je in Córdoba zag
En je anjer onder de bomen stal
Mijn armen waren jouw nest; jouw sluier: Het licht
Van de Maan tussen de populieren
Jouw oogleden, als ze even
Je ogen weer zacht maken
Herinneren zich, wanneer in de lucht plotseling te zien is
Dat een bliksemflits geboren wordt en sterft
Het laken, dat op de grond
Wordt uitgespreid als de vorst
Is niet wit zoals de verlegen bloem van jouw huid
Of koud zoals jouw tranen
Escrita por: Roberto Cambaré