Esto No Es Una Elegia
Tu me recuerdas el prado
de los soñadores,
el muro que nos separa del mar
si es de noche.
Tu me recuerdas sentada,
ciertos sentimientos,
que nunca se sabe
que traen en las alas:
Si vivos o muertos. (3x)
Tu me recuerdas las calles
de la Habana veja,
la Catedral sumergida
en su baño de tejas.
Tu me recuerdas las cosas,
no se, las ventanas,
donde los cantores nocturnos cantaban
amor a la Habana, amor a la Habana.
Suelen mis ojos
tener como impresos
sus sueños, risueños.
Dit Is Geen Elegie
Je doet me denken aan de weide
van de dromers,
de muur die ons scheidt van de zee
als het nacht is.
Je doet me denken aan het zitten,
bepaalde gevoelens,
die je nooit weet
wat ze op hun vleugels meedragen:
Of levend of dood. (3x)
Je doet me denken aan de straten
van het oude Havana,
de kathedraal ondergedompeld
in zijn tegelbad.
Je doet me denken aan de dingen,
weet je, de ramen,
waar de nachtelijke zangers zongen
liefde voor Havana, liefde voor Havana.
Mijn ogen hebben vaak
als het ware afgedrukt
en hun dromen, vrolijk.