Uno Más
La gente que escucha, los que andan despacito
los perros y los patos, los mineros y el gitano
que cantaba blues muy americano
Cortadillo y Rinconete, el carpintero de la esquina
el vecino de arriba spiderman en la cornisa
entre ramas verdes me quedo dormío
no importa tener calor ó tener frío
entre los presentes.
Menos un gusano todo es raro
y no me siento diferente
soy uno más entre toa la gente
uno más que está chiflado.
La gente con gafas, pues la gente con jardín
Frank Zappa y Tío Borrico, el que se rasca la nariz
los que se afeitan la barba antes de ducharse.
La monja de un convento, el que planta algodón
los que se ríen cuando llega el ascensor
los que fuman mucho
los que beben poco
los que se pierden en una isla llena de cocos
allí estaré yo.
Porque vivo con la gente
tocando yo mi guitarra, con un lápiz entre mis dedos
con pensamientos que yo no freno.
Los mosquitos de las algas, el bajista de Los Ramones
una habitación cerrada con Lola en el espejo
la zambomba, el anís y el rockandroll
El sexo y las drogas, el perejil y las garrapatas
la pantera rosa, un pistolero y Escarlata
yo me encuentro triste y muy aturdido
los presidentes y su gobierno nos han mentido una vez más
Mas allá de los cristales
hay una tribu de bacterias
yo no me junto con los malos, los que manejan
y los guapeados
No me va a cambiar la sensación
de reírme ó llorar cuando quiera
sólo soy uno más entre todos los peatones de la tierra
Uno más
uno mas
uno mas...
Uno Más
De mensen die luisteren, die langzaam lopen
de honden en de eenden, de mijnwerkers en de zigeuner
Die blues zong, heel Amerikaans
Cortadillo en Rinconete, de timmerman om de hoek
de buurman boven, spiderman op de rand
tussen groene takken val ik in slaap
het maakt niet uit of ik het warm of koud heb
tussen de aanwezigen.
Behalve een worm is alles vreemd
en ik voel me niet anders
ik ben één van de velen
één van de gekken.
De mensen met brillen, de mensen met een tuin
Frank Zappa en Tío Borrico, die zijn neus krabt
degenen die zich scheren voor ze gaan douchen.
De non van een klooster, degene die katoen plant
degenen die lachen als de lift arriveert
degenen die veel roken
degenen die weinig drinken
degenen die verdwalen op een eiland vol kokosnoten
Daar zal ik zijn.
Want ik leef met de mensen
terwijl ik mijn gitaar speel, met een potlood tussen mijn vingers
met gedachten die ik niet stop.
De muggen van de algen, de bassist van Los Ramones
een afgesloten kamer met Lola in de spiegel
de zambomba, de anijs en de rock-'n-roll
seks en drugs, peterselie en teken
de roze panter, een schutter en Scarlett
ik voel me verdrietig en erg verward
de presidenten en hun regering hebben ons weer eens bedrogen.
Voorbij de ramen
is er een stam van bacteriën
ik meng me niet met de slechten, de machthebbers
en de stoere jongens
Het zal mijn gevoel niet veranderen
om te lachen of te huilen wanneer ik wil
ik ben gewoon één van de velen tussen alle voetgangers op aarde
Één meer
eén meer
eén meer...