Salvador Y Los Cordones
Juan Domingo Salvador perdió
las ganas de vivir
cuando no vio mas estrellas
en este cielo bendito
es muy duro ver la noche tan vacía
y los olores que destilan
los que habitan en la oscuridad
sin tiempo, la mirada de cuencas vacías
ahí va Domingo por aquí y allá
pero el viento de las siete
le devuelve un suspiro
imaginando estrellarse la noche en la ciudad
abrí los brazos
fumate los recuerdos
mirá que vida gastada
de tanto ser nadie
elegiste vivir
jodete si te toca cumplir
Juan Domingo Salvador
en un café de Constitución
perdió un amor de esos amores
que se pierden en un café
fijate Juan,
le dice un amigo
que las noches de Buenos Aires
no llevan estrellas
de su casa a la oficina
portafalios de cuerina gastada
por el desaliento
un cuarto despintado
repleto de ilusiones
y de sueños que no alcanzan
Salvador ahí va.
Salvador en de Linten
Juan Domingo Salvador verloor
zijn zin om te leven
toen hij geen sterren meer zag
in deze gezegende lucht
het is zwaar om de nacht zo leeg te zien
en de geuren die uitstralen
van degenen die in de duisternis wonen
zonder tijd, de blik van lege oogkassen
Daar gaat Domingo hier en daar
maar de wind van zeven
geeft hem een zucht terug
terwijl hij zich voorstelt dat de nacht in de stad neerstort
ik opende mijn armen
rook de herinneringen
kijk eens naar dat versleten leven
van zoveel niemand zijn
je koos ervoor om te leven
verdoe het als je moet voldoen
Juan Domingo Salvador
in een café in Constitución
verloor een liefde van die liefdes
die je verliest in een café
kijk eens Juan,
zegt een vriend
dat de nachten van Buenos Aires
geen sterren hebben
van zijn huis naar kantoor
versleten leren aktetassen
door de ontmoediging
een vervaagd kamertje
vol met illusies
en dromen die niet uitkomen
Salvador daar gaat hij.