Siempre Me Hablaste de Ella
Las luces del bar, empiezan a molestarme,
y vos decís que sus ojos están, tan llenos de vida,
pero, no te ven, no te ven...
Ibas a llorar, vasos llenos te interrumpen,
quizás ella nunca sabrá que los amigos
brindan en una tarde de soledad.
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella.
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella...
Huellas del recuerdo, las hojas muertas de aquel otoño
y las lagrimas que duelen más.
Gente que habla en otras mesas, no se mirar ni sonríen
te cansaste de viajar me decís, de regreso a casa te tendrás que cuidar.
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella.
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella...
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella.
Siempre me hablaste de ella...siempre me hablaste de ella...
Altijd Heb Je Me Over Haar Gesproken
De lichten van de bar, beginnen me te storen,
en jij zegt dat haar ogen, zo vol leven zijn,
maar, ze zien je niet, ze zien je niet...
Je zou gaan huilen, volle glazen onderbreken je,
misschien zal ze nooit weten dat vrienden
toosten op een middag van eenzaamheid.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...
Afdrukken van herinneringen, de dode bladeren van die herfst
en de tranen die meer pijn doen.
Mensen die praten aan andere tafels, kijken niet en glimlachen niet,
je bent moe van het reizen, zeg je, op weg naar huis moet je voorzichtig zijn.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...
Escrita por: Flavio Cianciarulo