El Indio Muerto
El cielo está enlutado
De opaco poncho de nubes
El día murió a lo lejos
Lo están velando arreboles.
Los cerros devuelven ecos
Del canto del chilicote
Que perdido entre los yuyos
Corea responsos tristes.
Estribillo
Ha muerto el indio poeta
Silencio le hacen los erkes
Y en los arroyos de anta
Lloran los sauces su muerte.
El día se viene lento
Lo esperan rosadas nubes
Para contarle del luto
Que embarga a los hondos valles.
Indio del triste silbo
Tu canto lo tiene el monte
De noche lo dará al viento
Pa´que lo arree por los aires.
Estribillo
De Dode Indiaan
De lucht is in rouw
Van de doffe poncho van de wolken
De dag is ver weg gestorven
De zonsondergang houdt de wacht.
De heuvels weerkaatsen echo's
Van het gezang van de chilicote
Die verloren tussen het gras
Treurt met droevige klanken.
Refrein
De dichter-indiaan is gestorven
De stilte wordt gemaakt door de erkes
En in de beken van weleer
Huilen de wilgen om zijn dood.
De dag komt langzaam dichterbij
Roze wolken wachten op hem
Om hem te vertellen van de rouw
Die de diepe valleien omhult.
Indiaan van het treurige gefluit
Jouw zang heeft de bergen
' s Nachts zal het de wind geven
Zodat het door de lucht kan zwerven.
Refrein