La Salamanca
Con la diabla en las ancas mandinga llegó,
Azufrando la noche lunar.
Desmontó del caballo y el baile empezó,
Con la cola marcando el compás (bis las últimas dos)
Un rococo de la isla cantaba su amor
A una sapa vestida de azul.
Carboncillo bailaba, luciendo la flor,
Que a los ciegos devuelve la luz (bis las últimas dos)
Estribillo
Socavón donde el alba muere al salir
Salamanca del cerro natal.
Y en las noches de luna se suele sentir
A mandinga y los diablos cantar (bis las últimas dos)
Jineteando, una escoba cruzaba el añil
De los cielos la bruja mayor;
La lechuza en el hombro y el gran tenedor
Disparándole a la cruz del sur (bis las últimas dos)
Un quirquincho barbudo tocaba el violín
Y un zorrino con voz de tenor,
Desgarraba el silencio con un yaraví,
Que mandinga a cantar le enseñó (bis las últimas dos)
Estribillo
De Salamanca
Met de duivel op de rug kwam mandinga aan,
Zwoel de nacht onder de maan.
Hij stapte van het paard en de dans begon,
Met de staart die de maat aangaf (bis de laatste twee)
Een rococo van het eiland zong zijn liefde
Voor een kikker in het blauw gekleed.
Kolenbitter danste, met de bloem in zicht,
Die de blinden weer het licht geeft (bis de laatste twee)
Refrein
Een kuil waar de dageraad sterft bij het opkomen,
Salamanca van de geboorteheuvel.
En in de nachten met de maan voel je vaak
Mandinga en de duivels zingen (bis de laatste twee)
Rijdend, een bezem doorkruiste het indigo
Van de lucht, de grootste heks;
De uil op de schouder en de grote vork
Schietend naar het zuidelijke kruis (bis de laatste twee)
Een baardige quirquincho speelde de viool
En een stinkdier met tenorstem,
Doorbrak de stilte met een yaraví,
Dat mandinga hem leerde zingen (bis de laatste twee)
Refrein
Escrita por: Arturo Dávalos