La Poderosa Muerte
Qué era el hombre?
¿En qué parte de su conversación abierta
Entre los almacenes y los silbidos
En cual de sus movimientos metálicos
Vivía lo indestructible
Lo imperecedero
La vida?
Todos desfallecieron
Esperando su muerte
Su corta muerte diaria
Y su quebranto aciago de cada día
Era como una copa negra que bebían temblando
Entonces en la escala de la piedra he subido
Entre la atroz maraña de las selvas perdidas
Hasta ti, Macchu-Picchu
Alta ciudad de piedras escalares
Por fin morada del que lo terrestre
No escondió en las dormidas vestiduras
En ti, como dos lineas paralelas
La cuna del relámpago y el hombre
Se mecían en el viento de espinas
Madre de piedra, espuma de los cóndores
Alto arrecife de la aurora humana
Cuando la mano color de arcilla
Se convirtió en arcilla
Y cuando los pequeños párpados
Se cerraron
Llenos de ásperos muros
Poblados de castillos
Y cuando todo el hombre
Se enredó en su agujero
Quedó la exactitud enarbolada
El alto sitio de la aurora humana
La más alta vasija que contuvo el silencio
Una vida de piedra después de tantas vidas
De Krachtige Dood
Wat was de man?
In welk deel van zijn open gesprek
Tussen de magazijnen en het gefluit
In welke van zijn metalen bewegingen
Woonde het onvernietigbare
Het onsterfelijke
Het leven?
Allen vielen flauw
In afwachting van hun dood
Hun korte dagelijkse dood
En hun ellendige breuk van elke dag
Het was als een zwarte beker die ze trilden dronken
Toen ben ik op de steenladder geklommen
Tussen de afschuwelijke kluwen van de verloren jungles
Tot jou, Macchu-Picchu
Hoge stad van trappen van steen
Eindelijk de woning van degene die het aardse
Niet verborg in de slapende gewaden
In jou, als twee parallelle lijnen
Wiegen de wieg van de bliksem en de man
In de wind van doornen
Moeder van steen, schuim van de condors
Hoge rif van de menselijke dageraad
Wanneer de hand van klei
Klei werd
En wanneer de kleine oogleden
Sloten
Vol met ruwe muren
Bevolkt met kastelen
En wanneer de hele man
Verstrikt raakte in zijn gat
Bleef de nauwkeurigheid gehesen
De hoge plaats van de menselijke dageraad
Het hoogste vat dat de stilte bevatte
Een leven van steen na zoveel levens
Escrita por: Los Jaivas, Pablo Neruda