Arrebol
Ya la luz del día no es más
que un arrebol que sobre el horizonte quedó.
Una brisa calida buena,
jugueteando a mi ventana llegó.
Oye, como quisiera
que la noche trajera
tu cariño hasta mí.
Ya la luz del día no es más
que un arrebol que sobre el horizonte quedó.
Una brisa calida llega,
ondulando al amarillo trigal.
Oye, si en el perfume
que nos trae el crepusculo
pudieras venir.
Inundando mis sentimientos
en presencia de tu querer.
Oye, y si la noche
con su ensueño en su nido
nos quisiera arrullar.
Por las sombras viaja la mente,
por rosadas sombras vuela tu amor
y me quedo aquí en mi ventana,
solitario junto a mi inspiración
Ya la luz del día no es más
que un arrebol que sobre el horizonte quedó.
ooooooooooooooooooooooooh
Zonsopgang
De daglicht is niet meer
dan een zonsopgang die aan de horizon bleef.
Een warme bries, zo fijn,
kwam spelend bij mijn raam binnen.
Hoor, hoe graag zou ik willen
dat de nacht jou bracht
naar mij toe.
De daglicht is niet meer
dan een zonsopgang die aan de horizon bleef.
Een warme bries komt aan,
golvend over het gele graan.
Hoor, als in de geur
die ons brengt de schemering
jij zou kunnen komen.
Overstromend mijn gevoelens
in de aanwezigheid van jouw liefde.
Hoor, en als de nacht
met zijn dromen in zijn nest
ons zou willen wiegen.
Door de schaduwen reist de geest,
door roze schaduwen vliegt jouw liefde
en ik blijf hier bij mijn raam,
eenzaam naast mijn inspiratie.
De daglicht is niet meer
dan een zonsopgang die aan de horizon bleef.
ooooooooooooooooooooooooh