Zamba de Tu Adios
(Adentro)
Soy tu amante trovador
Que al fin se enamoró
Buscando la felicidad
Y de pronto comprendió
Que el amor que te dio
Ahora lo ha perdido
Y le duele recordar
La amarga soledad
Que le dejó tu adiós
Voy andando sin saber
Adonde yo me iré
Llevándote en mi corazón
Y en silencio trataré
Partir desde el ayer
Detrás de tu presencia
Y no sé si llegaré
Allí donde tal vez
Te encuentre donde estás
Si en el cielo azul
De mi destino iluminó
Se oscurece todo mi camino
Lo mismo te iré a buscar
Y poderte alcanzar
Para olvidar tu ausencia
Y desde entonces podré
Retenerte y después
No separarnos más
(Adentro)
Soy tu amante trovador
Que vive la ilusión
De poder verte una vez más
Aunque ya nada quedo
Del fuego y la pasión
Que había en nuestros besos
Hoy la triste realidad
Nos deja la verdad
Del tiempo que paso
Voy sufriendo sin poder
Volver adónde fue
La dicha que nació en los dos
Soy tan solo un trovador
Que muere de dolor
Y sangra por tu nombre
Hoy la vida me dejó
La pena de este adiós
Que me alejó de ti
Si en el cielo azul
De mi destino iluminó
Se oscurece todo mi camino
Lo mismo te iré a buscar
Y poderte alcanzar
Para olvidar tu ausencia
Y desde entonces podré
Retenerte y después
No separarnos más
Zamba van jouw afscheid
(Binnenin)
Ik ben jouw minnaar, de troubadour
Die eindelijk verliefd werd
Op zoek naar geluk
En plotseling begreep hij
Dat de liefde die hij jou gaf
Nu verloren is
En het doet pijn om te herinneren
De bittere eenzaamheid
Die jouw afscheid meebracht
Ik loop rond zonder te weten
Waarheen ik zal gaan
Jou in mijn hart meedragend
En in stilte zal ik proberen
Te vertrekken vanuit het verleden
Achter jouw aanwezigheid aan
En ik weet niet of ik zal aankomen
Daar waar jij misschien bent
Waar ik je kan vinden
Als in de blauwe lucht
Van mijn bestemming verlicht
Verduistert alles mijn pad
Ik zal je op dezelfde manier gaan zoeken
En je kunnen bereiken
Om jouw afwezigheid te vergeten
En vanaf dat moment kan ik
Jou vasthouden en daarna
Nooit meer van elkaar gescheiden zijn
(Binnenin)
Ik ben jouw minnaar, de troubadour
Die de illusie leeft
Jou nog een keer te zien
Hoewel er niets meer over is
Van het vuur en de passie
Die in onze kussen was
Vandaag laat de treurige realiteit
Ons de waarheid zien
Van de tijd die voorbijging
Ik lijd zonder te kunnen
Teruggaan naar waar het was
Het geluk dat tussen ons ontstond
Ik ben slechts een troubadour
Die sterft van de pijn
En bloedt om jouw naam
Vandaag heeft het leven me achtergelaten
De pijn van dit afscheid
Dat me van jou weghaalde
Als in de blauwe lucht
Van mijn bestemming verlicht
Verduistert alles mijn pad
Ik zal je op dezelfde manier gaan zoeken
En je kunnen bereiken
Om jouw afwezigheid te vergeten
En vanaf dat moment kan ik
Jou vasthouden en daarna
Nooit meer van elkaar gescheiden zijn